يك طرف ، من گناه را انجام نمىدهم و به دنيا پشت پا مىزنم . همان جملهاى كه اميرالمؤمنين ( ع ) در نهجالبلاغه دارد . اين جمله فقط مال آن حضرت نيست . شيعيان على ( ع ) اگر يقينشان به مرتبه عالى رسيده باشد ، اگر يقينشان لااقل به مرتبه عيناليقين رسيده باشد ، مىتوانند اين ادّعا را بكنند .
اميرالمؤمنين ( ع ) مىفرمايد :
« وَاللهِ لَوْ اعْطيتُ الْاقاليمَ السَّبْعَة بِما تَحْتَ افْلاكِها عَليانْ اعْصِياللهَ فينَمْلَة اسْلُبُها جِلْبَ شَعيرَة ما فَعَلْتُهُ » « 1 »
مىفرمايد : به خدا قسم ، اگر عالم هستى را به من بدهند و بگويند گناه بكن ؛ آن هم گناه كوچك ؛ كه پوسته جو را بدون جهت از دهن مورچه بگير ؛ اين كار را نمىكنم . اين جمله حضرت به دليل عصمتش نيست . براى مقام امامتش نيست . و به آن حضرت يا ساير ائمه يا پيغمبر اكرم ( ص ) امثال اينها اختصاص ندارد . اين جمله سرمشق است براى ما . يعنى بايد شما
ايمانتان به مقام بالا برسد . بايد كار بكنيد تا ايمان شما ، نورِ دل شما ، شما را به مقامى بلند برساند كه اگر همه دنيا را به شما بدهند براى اينكه شما يك گناه كنيد . يقين داشته باشيد نمىكنيد . نيروى كنترل كننده مىتواند به اين اندازه قوى باشد . از نظر تاريخ و تجربه براى ما اثبات شده است . در تاريخ خواندهايم و از بزرگان ديدهايم كه
هامش
( 1 ) . نهجالبلاغه ( فيض الاسلام ) ، خطبه ى 215 .