ما چنين دشمن قسم خوردهاى داريم ؛ و غفلت از آن رسوائيها به بار مىآورد ؛ دنيا و آخرت و آبروى ما را از بين مىبرد . اين دشمن قسم خورده از كم شروع مىكند اما به كم اكتفا نمىكند به هر اندازه كه بتواند جلو مىرود ؛ و قرآن شريف مىفرمايد از يك راه هم جلو نمىآيد ، بلكه از هر راهى كه بتواند وارد مىشود .
از جاهائى كه از نظر قرآن ، شيطان به پروردگار عالم تشر زده آنجا است كه گفته است :
( فَبِما اغْوَيْتَنيلَاقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ الْمُسْتَقيمَ - ثُمَّ لَاتِيَنَّهُمْ مِنْ بَيْنِ ايْديهِمْ وَ مِنْ خَلْفِهِمْ وَ عَنْ ايْمانِهِمْ وَ عَنْ شَمآئِلِهِمْ وَ لا تَجِدُ اكْثَرَهُمْ شاكِرينَ )
« 1 » يعنى خدايا ، حالا كه من براى اين بنىآدم گمراه شدم جلوى راه سعادت اينها را مىگيرم ؛ از جلو ، از عقب ، از راست و از چپ مىآيم و نمىگذارم اينها رستگار شوند ؛ نمىگذارم اينها از نعمتهايشان استفاده كنند .
امام باقر ( ع ) مىفرمايد : معناى اين آيه شريفه اين است كه شيطان
هامش
( 1 ) . سوره ى اعراف ، آيات 16 و 17 . ترجمه : « ( شيطان به خداوند چنين گفت كه ) چون تو مرا اغواء كردى منهم آنان را از صراط مستقيم تو بر مىگردانم . ( و براى اين منظور ) از جلو و پشت و از راست و چپ ( براى فريبشان ) جلوه مىكنم و ( لذاست كه ) تو اكثر آنها را شاكر ( نعمتهاى خودت ) نمىيابى . ( بلكه در اثر كفر و ناسپاسى مستحقّ عذاب خواهند بود ) » .