عذاب نمىكنى ؟ حضرت به مناجات رفت موقع برگشتن خطاب شد : موسى ! به بندهام بگو كه بالاترين بلاها را به تو دادم اما توجّه ندارى . به او بگو لذّت و شيرينى مناجات و دعاى با خودم را از تو گرفتهام .
انصافاً اين روايت نزد علماى اخلاق و عرفان و اهل دل ، روايت ريشهدارى است . انسان اگر با خدا مناجات نكند هيچ ندارد . انسان اگر از نماز لذّت نبرد ، از خواندن قرآن لذّت نبرد ، معلوم است كه مريض است . معلوم مىشود دلش سياه است و قرآن مىفرمايد :
( فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَة قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللهِ ) « 1 » واى به آن دلى كه در اثر گناه ، در اثر اشتغال به اين دنيا ، سياه شده باشد .
دل سياه علامت دارد . يك علامتش اين است كه از نماز و قرآن لذّت نمىبرد .
از اينرو فايده اوّل دعا ، مكالمه با خداست ؛ حرف زدن با خدا است .
مثالى بزنم : اگر در زمان حيات حضرت امام ( قدّه ) ده دقيقه به شما ملاقات خصوصى مىدادند تا با ايشان صحبت كنيد ، درد دل كنيد ، آن شب خوابت نمىبرد . چقدر آن چند دقيقه
برايت ارزش داشت ؟ هر كجا مىنشستى ، آن را بازگو مىكردى . با اينكه حضرت امام ، بندهاى ا
هامش
( 1 ) . سوره ى زمر ، آيه ى 23 .