انسان را كور ، كر ونفهم مىكند و بالأخره او را راهى دوزخ مىسازد ، غافل شدن از حق تعالى است . فراموش كردن خداوند متعال و بىتوجهى به معاد و مرگ و قيامت ، انسان را از هر درندهاى ، وحشيتر و از هر ميكروب سرطانى ، خطرناكتر مىكند .
أَفَمَن شَرَحَ اللهُ صَدرَهُ لِلإِسلامِ فَهُوَ عَلي نُورٍ مِن رَبّهِ فَوَيلٌ لِلقاسِيَةِ قُلُوبُهُم مِن ذِكرِاللهِ ( زمر 22 )
آيا آن كسى كه خداوند براى اسلام به او شرح صدر عطا فرمود و او را روشن ضمير گرداند و سعه ى صدر پيدا كرد و در نتيجه دل او به نور الهى روشن شد ( با مردم تاريك دل و كافر يكسان است ) البته هرگز چنين نيست ، واى بر كسى كه قلبش سياه و مبتلا به قساوت و شقاوت گشته و دلش از ياد و ذكر خداوند غافل است ، اينان افرادى هستند كه در ضلالت و گمراهى قرار دارند .
امورى كه موجب غفلت مىشوند يا ( اسباب غفلت )
1 - گناه : معصيت و گناه هر چند كه خيلى كوچك و جزئى باشد ولى ، براى غافلشدن ، عاملى كلى و بزرگ است ، هر چقدر كه گناه كوچك به نظر مىرسد ، آن را بزرگ بشماريد ، چون در روايات بسيارى اين دستور وارد شده است .
شيخ بزرگوار كلينى عليه الرحمة در باب ذنوب در كتاب اصول كافى ، روايتى از امام صادق عليه السلام نقل مىكنند كه حضرت فرمود : اگر كسى گناهى ( هرچند كوچك ) مرتكب شود ، همين گناه كوچك خال و نقطه ى سياهى در دل او ايجاد مىكند ، ( به دل و قلب و روح يك سياهى و قساوت و غفلتى دست مىدهد ) ، اگر توبه كرد آن سياهى و ( قساوت ) زايل و بر طرف مىشود - ولى اگر ( العياذ بالله ) توبه نكرد