. . . فلو لا نفر من كل فرقة منهم طائفة ليتفقهوا فى الدين و لينذروا قومهم اذا رجعوا اليهم لعلهم يحذرون . « 1 »
چرا از هر گروهى دستهاى به سفر نمىروند تا دانش دين را بياموزند و چون بازگشتند مردم خود را هشدار دهند ، باشد كه از زشتكارى حذر كنند .
از نظر قرآن كريم ، تشكيل حوزههاى علميه يك مصداق امر به معروف و نهى از منكر و واجب مؤكد است و بر جوانها هم واجب كفايى است كه در تشكيل حوزهها و گرمى بخشيدن به آنها مشاركت كنند .
شرايط امر به معروف و نهى از منكر
كسانىكه اداى وظيفهء بزرگ امر به معروف و نهى از منكر را بر عهده مىگيرند ، بايد داراى شرايطى باشند كه در صورت وجود اين شرايط در آنان ، امر به معروف و نهى از منكر بر آنها واجب مىشود ( واجب كفايى ) .
اولين شرط ، علم و آگاهى در امر و نهى و شناختن معروف و منكر است .
امركننده به نيكى و نهىكننده از بدى بايد بتواند معروف را از منكر باز شناسد . براى اينكه اعمال زشت به نام امر به معروف و نهى از منكر در جامعه به وجود نيايد ، آگاهى و بينش لازم است .
ائمه طاهرين ( ع ) در اين زمينه فرمودهاند كه بهتر است شخص نادان امر به معروف و نهى از منكر نكند ، زيرا « لانه ما يفسده اكثر مما يصلحه » « 2 » ؛ يعنى همانا آنچه را آنان ضايع مىكنند ، بيش از چيزى است كه اصلاح مىكنند .
ممكن است جاهل براى بهتر كردن اوضاع جامعه امر به معروف و نهى از منكر كند ، اما نتيجهء عكس بدهد و اوضاع بدتر شود . البته ، اين نكته نمىتواند دستاويزى براى افراد شود و بگويند كه ما نسبت به معروف و منكر جاهل
هامش
( 1 ) . قرآن ، توبه / 122 .
( 2 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 44 .