آزاد گذاشتن نفس اماره موجب روز مصيبتهاى زيادى براى انسان مىشود و اين نفس مانند مركبى سركش انسان را به هرجا كه مىخواهد ، مىبرد . مهمترين عامل در كنترل نفس اماره ، تقويت ايمان و معرفت به مبدأ و معاد است . هنگام رمى جمره ، حاجى بايد خاطرهء سنگ زدن حضرت ابراهيم ( ع ) به شيطان را در نظر بياورد و مانند آن حضرت ، بر شياطين درون و برون سنگ بزند و آنان را از خود براند .
بعد از رمى جمرهء عقبه ، حاجى بايد دو عمل واجب ديگر را نيز انجام دهد .
اين دو عمل عبارتاند از : قربانى و حلق .
قربانى كردن نيز مانند سعى صفا و مروه از شعاير الهى است و از روزگاران قديم ، از زمان حضرت آدم ( ع ) وجود داشته است . قرآن شريف دربارهء هابيل و قابيل ، دو پسر حضرت آدم ( ع ) ، مىفرمايد :
اذ قربا قربانا فتقبل من احدهما و لم يتقبل من الاخر قال لاقتلنّك قال انما يتقبل اللّه من المتقين . « 1 »
آنگاه كه آن دو قربانى كردند ، قربانى يكى از آنها پذيرفته شد و از ديگرى پذيرفته نشد . گفت : تو را مىكشم . گفت : خدا قربانى پرهيزگاران را مىپذيرد .
بنابراين ، از همان ابتداى خلقت انسان ؛ يعنى از زمان حضرت آدم ( ع ) و پسرانش قربانى نيز رواج يافت و قربانى كردن نشانهء آن بود كه صاحب قربانى حاضر است همهچيز خود را در راه حق فدا كند .
حضرت ابراهيم ( ع ) نيز مىخواست فرزندش رادر راه حق قربانى كند .
داستان آن نيز چنين است كه آن حضرت به سرزمين منى رفت تا فرزند را قربانى كند . وقتى كارد را بهگلوى فرزند كشيد ، كارد گلوى اسماعيل ( ع ) را نبريد . حضرت ابراهيم ( ع ) كارد را تيز كرد و دوباره بر گلوى فرزند كشيد ، باز
هامش
( 1 ) . قرآن ، مائده / 27 .