روز قيامت دستهاى به صف محشر مىآيند كه كارهاى بدى انجام دادهاند اما خودشان را آدم حسابى مىدانند . وقتى كه مىبينند بايد به جهنم بروند در مقابل خدا قد علم مىكنند و مىگويند : خدايا به حق خودت قسم تو اشتباه مىكنى ، ما آدم خوبى هستيم . « فَيحْلِفُونَ لَهُ كما يحلفون لكم » همانطور كه براى شما قسم مىخورند و مىگويند ما خوب هستيم . همينطور روز قيامت هم قسم مىخورند و مىگويند خدايا به عزت و جلالت ما بهشتى هستيم ، تو بى خود مىخواهى ما را به جهنم بيندازى . ما آدمهاى خوبى هستيم . قرآن مىگويد : « الا انهم هم الكاذبون » اينها خيلى دروغ مىگويند . اين چنين اشخاصى در دنيا هم براى خودشان مىبافند . بافتن به دو معنا ، يكى از بافته هاى ما كارها را توجيه مىكند كه خيلى مصيبت است . يكى هم براى ما ملكه درست مىكند . ملكه هم براى ما هويت درست مىكند و اين يك تجسم عملى است كه انشاءالله در ضمن بحثها مىآيد و خواهيم گفت كه انسان با بافتنىهايش مثلًا خوك از كار در مىآيد . يعنى در صف محشر وارد مىشود در حالى كه به صورت خوك ، پلنگ ، سگ و گراز است . يا آن كسى كه موذى است و موذى گرانه كار مىكند . وقتى وارد صف محشر مىشود ، بافتنىهايش ملكه شده روى هويتش اثر گذاشته و به صورت روباه وارد صف محشر مىشود ، پس بيائيد گناه نكنيم ، اما اگر خداى نكرده گناهى مرتكب شديم ، آن را توجيه نكنيم ، زيرا اگر انسان گناهش را توجيه نكند ، ممكن است يك روزى توبه كند ، بر گردد و پشيمان شود . معلوم است ، گناه هر چه بزرگ ، اما اگر توبه كند « التّائِبُ مِنَ الذَّنْبِ كَمَنْ لاذَنْب له « 1 » » مثل اين است كه اصلًا گناه نكرده باشد . گناه هر چه فراوان ، اگر راستى توبه كند خداى بزرگ او را مىبخشد . اين را بدانيد گناه هر چه بزرگ ولو آدمكشى ولو 60 - 70 سال تكرار گناه ، اما اگر توبه كند ، يك تلاطم درونى پيدا كند ، از دل براى گناه خويش بنالد ، از دل براى زشتش بسوزد و تصميم قطعى داشته باشد كه ديگر مرتكب گناه نشود « حقوقالله » و « حقوقالناس » را ادا كند ، نه فقط پروندهء سياه ندارد ، بلكه قرآن مىگويد : پرونده
هامش
( 1 ) - ترجمه : امام محمدباقر ( ع ) فرمودهاند توبه كننده ازگناه ، مثل كسى است كه گناه نكرده است ( كنزالعمال ، خ 10174 ، خ 11075 ، 11076 ) و بحارالانوار از اصول كافى ، ج 6 ، ص 41 .