زندگى ، ايمانش را مىربايد و او در حالى از دنيا مىرود كه بىايمان است .
ملكه ايمان گاه احتضار
در كتاب جامع الخبار روايتى بدين مضمون آمده است كه اگر مردم با « منبر و محراب » سر و كار نداشته باشند ، خداى تعالى آنها را گرفتار مىكند و در حال بىايمانى از دنيا مىروند . واقعاً اين مصيبت از اعظم مصائب بشر است . زيرا ، تا در زندگى انسان قرآن و پيشوايان دين و روحانيت و مسجد وحراب نقش اساسى را نداشته باشد و اين ارتباط استمرار نيابد ، ملكه ايمان در قلب انسان ثابت و استوار نمىشود . بنابراين هنگام مرگ چون در پناه ولايت و قرآن و عترت نيست و قلبش خالى از ملكه ايمان است ، در برابر وعدهها و ترفندهاى شيطان تسليم مىشود و در دام او مىغلتد و سرانجام شيطان به تناسب حال محتضر ، به التماس و نرمش ، با خشم و قهر يا با وعده و فريب ايمانش را مىربايد تا بى ايمان چشم از دنيا فروبندد .
اما ، كسى كه در پناه ولايت امام على ، عليه السلام ، قرار داشته باشد و دست لطف وعنايت مولى بر سرش باشد هرگز به دام شيطان نمىافتد و شيطان در برابر او دست بسته خواهد بود .