اعراض از صحبت كردن و دعا و ارتباط با خدا دارند ، در قيامت در حالى كه خوار و ذليل هستند ، وارد جهنّم مىشوند .
اين مطلب خيلى مهم است ، همانطور كه دعاكردن پاداش دنيوى و اخروى دارد ، اعراض از دعا نيز عقاب خداوند را در پى خواهد داشت . خداوند در اين آيات مىفرمايد اگر دعا در زندگى شما نباشد من اعتنا به شما ندارم و دست عنايت من از روى سر شما برداشته مىشود . نبايد اين مطلب را ساده بپنداريم . مثال بىاعتنايى خداوند به بندگان را مىتوان اينگونه بيان كرد كه اگر نيروگاه برق عنايتى به جامعه نداشته باشد و برق رسانى نكند ، ديگر از نور و روشنايى خبرى نيست .
اگر العياذ بالله خداوند عنايت خود را از كسى منقطع گرداند ، به گمراهى و حيرانى و بىدينى دچار خواهد شد . منكر تمام اعتقادات خويش از جمله منكر امام زمان « اروحنافداه » ، منكر قرآن و ختم نبوت و تشيع مىشود . گاهى انسان با وجود اينكه مىداند انجام كارى گناه و ناشايست است ، آن را انجام مىدهد . با اين حال ، هر چند خيلى بد است ولى قابل جبران است . مصيبت سختتر آن است كه انسان به خود نيايد و نه تنها توبه نكند و از كردهء خويش پشيمان نشود ، بلكه گناه خود را توجيه كند و به قول جرج جرداق مسيحى كار را به جايى مىرساند كه ولى خدا را در مسجد ، خانهء خدا ، هنگام نماز ، قربة إلى الله مىكشد ! توجيهگرى انسان ، كار را به اينجا مىكشاند !
در آيهء ديگر مىفرمايد :
( قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ ) « 1 »
يعنى اگر دعاى شما نبود ، خداوند به شما توجّه و اعتنايى نداشت . اگر در زندگى انسان روح دعا كردن حاكم نباشد ، اگر انسان با دعا سر و كار نداشته باشد ، دست عنايت خداى متعال از او برداشته مىشود و كسى كه خدا به او توجّه نكند و عنايتى به او نداشته باشد ، روزگارش تيرهتر از شب تار است و سقوط او حتمى است .
هامش
( 1 ) . الفرقان / 77