نمىشود . « 1 » حضرت موسى ( ع ) فرياد زد : اى سخنچينى كه در ميان جمعيت قرار دارى ، از خيل دعاكنندگان دورشو تا خداوند دعاى ما را مستجاب كند . آن شخص متوجّه شد كه منظور حضرت موسى ( ع ) ، او است و اگر در اين هنگام از جمعيت خارج شود ، رسوا مىگردد ، لذا توبه كرد و با شرمندگى و خجالت زدگى از خداوند عذرخواهى نمود . پروردگار متعال رحمت خويش را نازل كرد و باران باريد . بعد هم خطاب شد كه به خاطر توبهء همان شخص ، باران باريد .
بنابراين وقتى آدمى وجود خود را از پليدىهايى كه او را فراگرفته است ، پاكيزه نمايد و از تاريكى گناه خارج شود ، دعاى او مستجاب خواهد شد . به همين جهت در شبهاى قدر توصيه مىشود ابتدا توبه و پس از آن دعا نمائيد .
كسى كه گناه مىكند ، مورد غضب الهى واقع مىشود . ممكن است يك دروغ ، يك غيبت ، يك شايعه پراكنى و يا يك چشم چرانى ، موجب برداشتن دست عنايت خداى سبحان از روى سر انسان شود . ناگفته پيداست كسى كه دست عنايت خداوند بر سرش نباشد ، نه تنها دعاى مستجاب ندارد ، بلكه در دو دنيا نگون بخت و بيچاره مىشود .
تا وقتى گناه در جامعه رايج باشد ، دعا مستجاب نمىشود . هنگامى كه مفاسد اجتماعى ، جامعهاى را فراگرفت ، نعمت و رحمت از آن جامعه رخت بر مىبندد و بلا و عذاب جايگزين آن مىشود . خداى سبحان در قرآن كريم مىفرمايد :
( وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِما كانُوا يَصْنَعُون ) « 2 »
خداوند به پيامبر اكرم ( ص ) مىفرمايد : يا رسول الله ! براى آنان يك دهى را مثال
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 72 ، ص 268
( 2 ) . النحل / 112