( إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقين ) « 1 »
جز اين نيست كه خدا از پرهيزكاران مىپذيرد .
اين آيهء شريفه با چند تأكيد مىفرمايد خداوند متعال اعمال و دعاى انسان متقى را مىپذيرد . كسى كه فاسق و فاجر است ، نه تنها از دعا و استجابت دعا بىبهره مىماند ، بلكه بنابر تعبير قرآن شريف ، خداوند او را دوست ندارد . آنجا كه مىفرمايد : ( وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدين ) « 2 » و ( إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدينَ ) « 3 »
خداوند كسى كه به گناه آلوده شده باشد را دوست ندارد و دعاى او را نمىپذيرد . در مقابل مىفرمايد :
( إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرين ) « 4 »
يعنى آدمى بايد پس از شست و شوى باطنى و زدودن رذائل و آلودگىها ، نام مبارك حقتعالى را بر زبان جارى كند و او را بخواند در اين صورت مىتواند توجّه و نظر عنايت خداى سبحان را به خود جلب نمايد . حافظ در اين باره مىگويد :
شست و شويى كن و آنگه به خرابات خرام * تا نگردد به تو اين دير خراب آلوده
گاهى اوقات يك انسان آلوده به گناه ، مانع استجابت دعاى يك جمعيت مىشود . حضرت موسى ( ع ) مردم را براى دعاى باران در بيابان جمع كرده بود . جمعيت كثيرى دعا مىكردند تا خداوند متعال رحمت خويش را بر آنان نازل كند . ناگهان به حضرت موسى ( ع ) خطاب شد كه هرچه دعا كنيد فايده ندارد . زيرا يك نفر كه اهل نمّامى و سخنچينى است ، در ميان جمعيت است و تا وقتى مردم را ترك نكند ، دعا مستجاب
هامش
( 1 ) . المائدة / 27
( 2 ) . المائدة / 64
( 3 ) . المائدة / 87
( 4 ) . البقرة / 222