نعمتهاى بزرگ الهى و يكى از الطاف خاصّ چهارده معصوم ( عليهم السلام ) است كه بدون ايجاد زمينه ، نصيب آدمى نمىشود . عمل صالح زمينه ساز تحقق شفاعت است و لطف ائمهء طاهرين ( عليهم السلام ) را شامل حال انسان مىكند .
مسلمان واقعى كسى است كه از سيرهء حضرات معصومين ( عليهم السلام ) سرمشق بگيرد . رسولگرامى ( ص ) آنقدر در نماز شب روى پا مىايستادند كه پاهاى ايشان ورم مىكرد . لذا آيهء شريفه نازل شد و فرمود :
( طه ، ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقي ) « 1 »
آن مشقّت پيامبر اكرم ( ص ) در عبادت و رابطه با خداوند بود . در خصوص فعّاليّت روزانه و خدمت به خلق خدا نيز ، بايد گفت : زحمات بيست و سه سال رسالت آن حضرت ، توجّه دنيا را به خود جلب كرد و اسلام را عالمگير نمود . اميرالمؤمنين ( ع ) ، شبها عابدى زاهد و روزها ، شيرى پر تلاش بودند . عبادت شبانهء آن حضرت بهگونهاى بود كه نقل كردهاند مثل كسى كه مار او را گزيده باشد ، به خود مىپيچيدند و مرتب مىگفتند : « آهِ مِنْ قِلَّةِ الزَّادِ وَ طُولِ الطَّرِيقِ وَ بُعْدِ السَّفَرِ وَ عَظِيمِ الْمَوْرِدِ » « 2 » تا اينكه در اثر خوف از خشيت خداوند تبارك و تعالى مدهوش مىشدند . ولى روزها مشغول فعّاليّت بودند و در مدّت بيست و پنج سال كه خلافت ايشان را غصب كرده بودند ، بيست و شش مزرعه به دست مبارك آن حضرت آباد شد و همهء آن مزارع را براى استفادهء فقرا و مستضعفين وقف نمودند . اين نمونهء عمل صالح از يك انسان كامل است . سالك بايد چنين پيشوايانى را اسوه قرار دهد و از رفتار آنان سرمشق بگيرد .
پيامبراكرم ( ص ) اهل سير و سلوك بودند و عمل به دستورات سورهء مزّمّل ايشان را در سلوك معنوى ، يارى مىكرد . معراج آن نبىّ گرامى ( ص ) ، در راستاى سير ايشان به
هامش
( 1 ) . طه / 2 - 1
( 2 ) . نهج البلاغة ، حكمت 77