انسان را به مقام « عبداللّهى » برساند كه خود مقدّمه و زمينهساز رسيدن به مقام « عنداللّهى » است . تا وقتى انسان حقيقتاً عبد خدا نشود ، به مقام عنداللّهى و ساير مقامات عرفانى دست نخواهد يافت .
رسيدن به اين درجات و عروج به ملكوت اعلى ، نياز به مراقبت و مواظبت دارد . معتكف بايد در چند روز اعتكاف ، شديداً مراقب كردار و گفتار خويش باشد و اجازه ندهد سخن يا حركت نسنجيدهاى توفيق سير و سلوك و حركت به سوى خدا را از وى سلب كند .
اهل سير و سلوك به يك بيت شعر علاقهمند هستند و دستورات اين شعر مختصر را سرلوح برنامهء سلوكى خويش قرار مىدهند . لذا معلوم مىشود كه شاعر اين شعر ، زبان پر بركت و دل خالصى داشته است كه اين بيت شعر او نزد اهل معرفت و علماى علم اخلاق ، جايگاه ويژهاى يافته است .
« صُمْت و جوع و سحَر و عُزلت و ذكر به دوام * ناتمامان جهان را كند اين پنج تمام »
عمل به دستوراتى كه در شعر فوق بيان شد ، كه برگرفته از آيات و روايات اهلبيت ( ع ) است ، مىتواند انسان را به مقامات والاى عرفانى عروج دهد . از اين رو به معتكفين گرامى توصيه مىشود در ايّام اعتكاف ، مراقبت جدّى خود را با اين دستورالعمل پنجگانه تحقّق بخشند و پس از اتمام اعتكاف نيز ، اين دستورات را در زندگى روزمرّه پياده كنند تا در سلوك معنوى خود پيشرفت نمايند . و بهگونهاى رفتار نمايند كه اين مراقبت در وجود آنان نهادينه شده ، پس از اعتكاف در زندگى عادى و روزمرّه نيز استمرار يابد . البته ما به اين دستورالعمل ، نكتهء ششمى را هم با عنوان « دعا » اضافه مىكنيم و ذيلًا توضيح مختصرى در خصوص هر يك از دستورات ششگانه بيان مىگردد .