مراعات تقوا مشكل است ؛ ولى چنين ثمراتى دارد كه به دنيا و آنچه در دنيا است ، مىارزد .
در تاريخ بسيارى بودهاند كه با رعايت تقوا ، توانستهاند هنگام مرگ ، چهارده معصوم ( ع ) را به بالين خود دعوت كنند و پس از سلام و احترام به آن ذوات مقدّس و نورانى ، جان به جان آفرين تسليم نمايند . خوشا به حال آنان .
خوشا آنان كه الله يارشان بى به حمد و قل هوالله كارشان بى
خوشا آنان كه دايم در نمازند بهشت جاودان مأوايشان بى
اگر كسى متّقى شود ، به چنين مقاماتى دست مىيابد ؛ مقام فرقان پيدا مىكند ، مقام الهام پيدا مىكند و مطالبى به وى الهام مىشود . به جايى مىرسد كه اگر يك گناه كوچك ، يا يك امرى كه شبههء گناه دارد از او سر زد ، مثل انسان مارگزيده به خود مىپيچد و متلاطم مىشود ، تا آنكه بتواند جبران اين آلودگى را بكند و با توجّه ، به جايگاه قبلى خود باز مىگردد .
عبادتى كه با اين تقوا همراه باشد ، مقبول درگاه خداى تبارك و تعالى است . نماز ، روزه ، حج و عمره ، اعتكاف و ساير عبادات ، اگر پس از كسب تقوا به جا آورده شود ، انسان را به ملكوت اعلى مىبرد و به كمال مىرساند .
اساساً تقوا موجب مىشود همهء شئونات زندگى انسان ، به منزلهء عبادت او تلقّى شود . اين مطلب كه شاعر مىگويد : « خوشا آنان كه دائم در نمازند » ، مقصود اين نيست كه انسان همهء كار و زندگى و درس خود را رها كند و به صورت شبانهروزى نماز بخواند ؛ بلكه منظور اين است كه آدمى بايد در هر كارى ، رضاى حق تعالى را در نظر بگيرد و
توجّه داشته باشد كه در محضر خدا است و ادب حضور را مراعات كند ، يعنى تقوا داشته باشد . اگر كاسب و تاجر است در تجارت و كسب خود تقوا داشته باشد و احكام معاملات را رعايت كند ، اگر در اداره است كم كارى نكند ، بيكارى نداشته باشد و گره در كار
اعتكاف، سلوك منتظران (فارسى) — صفحة 49
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٤٩