و سالكان الى الله ، تقرّب محسوب نمىشود ؛ آنچه در عرفان و سير و سلوك اهميّت دارد و بزرگان اهلِ معنا همواره نسبت به آن اهتمام مىورزيدهاند ، پذيرش عمل عبادى از جانب پروردگار متعال است . ارزش عبادت به اين است كه مقبول درگاه حق تعالى واقع شود و خود خداوند عمل خالصانهء بنده را دريافت نمايد ؛ شرط اصلىِ اين پذيرش عمل ، برخوردارى از تقواى الهى است .
به عبارت روشنتر آدمى بايد قبل از انجام هر عبادتى خود را از آلودگىها پاك كند و ناپاكىها را از وجود خود بزدايد ، آنگاه به ميهمانى خداى سبحان برود . يعنى با عبادت پرودگار ، خود را در محضر حضرت ربّالعالمين بيابد .
اگر كسى آلوده به گناه باشد هر چقدر هم كه ظاهر عبادت خود را بيارايد و عمل عبادى خويش را صحيح انجام دهد ، آن عبادت از او پذيرفته نمىشود و صرفاً عمل واجب يا مستحبّ انجام داده ، و از خود رفع تكليف نموده است . ولى اگر همان انسان گنهكار ، قبل از عبادت خويش واقعاً توبه نمايد و از زير پرچم شيطان به زير پرچم حق تعالى برود و بندهء حقيقى خداى تبارك و تعالى شود ، قطعاً عبادت او پذيرفته خواهد شد و همان عبادت براى او ، موجب ارتقاء درجه مىشود و به مثابهء پلّكانى ، او را به مقامات والاى عرفانى مىرساند .
در روايتى امام صادق ( ع ) از قول پيامبر اكرم ( ص ) نقل كردهاند كه خداوند سبحان مىفرمايد :
« وَ مَا تَقَرَّبَ إِلَي عَبْدٌ بِشَيءٍ أَحَبَّ إِلَي مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْه » « 1 »
و هيچ بندهاى به چيزى به من تقرب نجويد كه نزد من محبوبتر از آن چه بر او واجب كردهام ، باشد .
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 352