مىجويد ، سپس آن را به من مىخوارنيد . از من دروغى در گفتار نشنيد و خطايى در كردار نديد . . . . و من در پىِ او بودم ، چنان كه كودك در پىِ مادر . هر روز براى من از اخلاق خود نشانهاى بر پا مىداشت و مرا به پيروى آن مىگماشت . هر سال در حراء خلوت مىگزيد ، من او را مىديدم و جز من كسى او را نمىديد .
البته اين اختصاص به دوران طفوليّت اميرالمؤمنين ( ع ) نداشت ؛ تا وقتى پيامبر اكرم ( ص ) زنده بودند ، وضعيت به همين ترتيب بود .
ايمان حضرت على ( ع )
ديگر فضيلت آن حضرت ، ايمان ايشان مىباشد . اوّلين كسى كه به پيامبر ( ص ) ايمان آورد ، اميرالمؤمنين ( ع ) بودند . « 1 » البته اين ايمان تشريفاتى بود ؛ چون ايشان قبل از تولّد ايمان آورده بودند . قبل از آن كه حضرت آدمى باشد ، اميرالمؤمنين ( ع ) وصى پيامبر ( ص ) بودند . خود اميرالمؤمنين ( ع ) در مناظراتى كه با دشمنانشان داشتند ، به همين مسأله افتخار مىكردند . « 2 »
حضرت على ( ع ) ، اوّلين ياور پيامبر ( ص )
دعوت پيامبراكرم ( ص ) در ابتدا به صورت پنهانى بود . پس از سه سال از آغاز بعثت ، دستور آمد كه :
هامش
( 1 ) . ن . ك : موسوعة الغدير فى الكتاب و السنة و الأدب ، ج 7 ، صص 35 - 44 .
( 2 ) . به عنوان نمونه ن . ك : الاحتجاج ، ج 1 ، ص 73 .