مَا أَحْصَوْا فَضَائِلَكَ يَا أَبَا الْحَسَن » « 3 » يا على ، اگر درياها مداد ، درختان قلم ، انسانها نويسنده و جنيان حسابگر بودند ، نمىتوانستند فضائل تو را احصاء كنند . امّا با اين حال ، بايد به اندازهء قطرهاى هم كه شده از اين دريا استفاده كنيم . توجّه به اين نكته ضرورى است كه فضائل بيان شده در اين فصل ، ساده نيست ؛ ارزش هر كدام از دنيا و هرچه در آن است ، حتّى از بهشت و هرچه در آن است ، بيشتر است .
حضرت على ( ع ) ، مظهر حقّ تعالى
اميرالمؤمنين ( ع ) در عالم ملكوت يك تجلّى از جلوههاى حضرت حقّ تبارك و تعالى است ؛ تجلّى ذاتى حضرت حقّ با همهء اسماء و صفاتش .
خداوند متعال در ازل دو تجلّى ذاتى كرده است . در يك تجلّى قرآن كريم حاصل شده و در تجلّى ديگر ، انوار مقدّس چهارده معصوم ( ع ) پديد آمدهاند .
براى تفهيم بهتر معناى تجلّى لازم است از يك مثال استمداد شود . هنگامى كه شيئى در مقابل آينه قرار مىگيرد ، تصوير آن شىء در صفحهء آينه ظاهر مىشود ؛ به عبارت ديگر ، آن شىء در آينه تجلّى مىكند . البته خود شىء داخل در آينه نيست و با آينه متّحد هم نيست ، بلكه يك تصويرِ نقش گرفته و
هامش
( 3 ) . بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار ، ج 40 ، ص 75 . ( به نقل از فردوس الأخبار ، ابن شيرويه ديلمى )