در بعضى از نقل‌ها آمده است كه پيامبر ( ص ) تقاضاى خود را سه بار تكرار كرد ، امّا در هر بار فقط على ( ع ) بود كه پاسخ مثبت داد . « 2 » تا آخر ، كمك‌كار و پشتيبان وفادارى براى پيامبر ( ص ) بود .

فضيلت بعدى ، اين بود كه وقتى پيامبراكرم ( ص ) ميان قبايل اوس و خزرج و همچنين ميان مهاجرين و انصار ، عقد اخوّت برقرار كردند ، در مورد اميرالمؤمنين ( ع ) چيزى نگفتند . اميرالمؤمنين ( ع ) غمگين شدند و به پيامبر ( ص ) عرض كردند : پدر و ماردم به فدايتان ، چرا ميان من و هيچ يك از مسلمين اخوّت جارى نكرديد ؟ پيامبر ( ص ) در پاسخ فرمودند : « وَ اللَّهِ يَا عَلِىُّ مَا حَبَسْتُكَ إِلَّا لِنَفْسِى أَ مَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ أَخِى وَ أَنَا أَخُوكَ وَ أنْتَ أخِى فِى الدُّنْيَا وَ الْآخِرَة » « 1 » تو را فقط براى خودم نگه داشتم . آيا خشنود نمىشوى كه برادر من باشى . من برادر تو و تو برادر من در دنيا و آخرت هستى . و من گمان مىكنم اين رسم پيامبر ( ص ) بود كه هر ساله اين عقد اخوّت را ميان مسلمانان مىخواندند تا اتّحاد ميان آنان را مستحكم‌تر كنند . اصلًا اختلاف ميان دو مسلمان معنا ندارد و با مسلمانى سازگار نيست .