مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — صفحة 111

است و اگر او آن را قبول نداشته باشد ، مىگوييم : ناحق است . نكتهء مهمّ اين روايت همين است كه پيامبر ( ص ) ، على ( ع ) را محور قرار داده‌اند ، نه حق را . گاهى مىگوييم : هر كجا حق حضور داشته باشد ، على آن‌جاست ، امّا گاهى بالاتر از اين را مىگوييم ؛ مركز و محور را على ( ع ) قرار مىدهيم و حق را دنباله‌روى او معرّفى مىكنيم . بزرگان شيعه از اين روايت عصمت اميرالمؤمنين ( ع ) را استنباط كرده‌اند و همين طور هم هست . شيعه معتقد است علاوه بر اين كه هر پيامبرى بايد معصوم باشد ، وصى او هم بايد معصوم باشد . قبلًا در مورد آيهء « تطهير » بيان شد كه عصمت دو معنا دارد . يكى عصمت از گناه ولو صغيره كه غير از انبياء و اوصياء هم اين مقام را داشتند . معناى دوّمى كه شيعه در مورد انبياء و ائمّه طاهرين ( ع ) ، به اين معنا معتقد است ، عصمت از گناه و خطا و نسيان و انحراف فكرى است . برخى از علما قائل به سهو النّبى بودند ، « 1 » امّا بسيار كم و بقيّه هم آنان را تخطئه كرده‌اند . علماى شيعه ، هم به استناد آيات و روايات و هم به استناد عقل ، هر نوع اشتباه و سهوى را از ساحت اين بزرگواران دور مىدانند . اگر پيامبر ( ص ) اشتباه و سهو داشته باشد ، اطمينان از او سلب مىشود و وقتى مىگويد : اين آيه را خداوند نازل كرده ، احتمال مىدهيم اين طور نباشد ، در اين