افضل زيارات
با اندكى تأمل در مىيابيم كه جز انوار منوّر و مقدّسى كه در ازل گِرداگِرد عرش الهى در طواف بودهاند و معدن رحمت و مظهر رأفت الهى بوده و هستند ، شايستگى چنين زيارتى را ندارند . زائر با ايستادن در مقابل اين آئينههاى كمال و جمال ، ابتدا و انتهاى مسير بىنهايتى كه بايد در زندگى بپيمايد را در مىيابد . « 1 » پيامبر عظيمالشّأن حضرت محمّد مصطفى ( ص ) و دخت گرامى آن اسوهء حسنه ، حضرت زهراى اطهر ( س ) و نفسِ نبىّاكرم ، اميرمؤمنان حضرت على ( ع ) و سبطين گرامى ، حضرت امام حسن مجتبى ( ع ) و حضرت سيّد الشّهداء امام حسين ( ع ) و نُه گوهر تابناك از فرزندان آن حضرت كه آخرين ايشان قطب عالم امكان و واسطه بين غيب و شهود ، حضرت بقيةالله الاعظم « ارواحنافداه » مىباشند ، همان
هامش
( 1 ) زيارت جامعه كبيره : « بِكُم فَتَحَ الله وَ بِكُم يَختِم »