بنابر اين زيارت بزرگان و اكابر امرى پسنديده است كه در همه اقوام و ملل وجود داشته و هر قومى به اندازه بزرگى و فضائل آن اسوهاى كه زيارت مىشود ، از اين امر بهره مىبرد و ثمرات اين تكريم را فرا راه زندگى نسل آينده قرار مىدهد . از اين جهت كمال بهرهمندى در زيارت وقتى صورت مىپذيرد كه حقيقت كمال در كسى كه زيارت مىشود ، متجلّى بوده و در يك كلام ، او « اسوهء حسنه » باشد .
زائر چنين پيشوايى ، اگر حقيقتاً زائر باشد و صادقانه و بىپيرايه به زيارت آمده باشد ، با حضور خويش در محضر مولا ، سر تسليم به اوامر او مىنهد و با تواضع و رضايتمندى ، از انجام امورى كه او نهى فرموده است ، اجتناب مىنمايد . در اين صورت حقّ زيارت ادا شده و ادب زيارت مراعات گشته است و كمال بهرهمندى از درياى فضيلت مولا متحقّق مىشود .
احكام عمره مفرده (1387ش) (به انضمام اسرار عمره مفرده ، آداب ومستحبات زيارت مكة معظمه ومدينه منوره) (فارسى) — صفحة 192
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٩٢