به عبارت روشنتر هركس كه مىخواهد كمالات يك اسوه را درك كند و در حدّ امكان وجود خويش را با آن كمالات و نيكىها عجين سازد ، بايد به آن اسوه تمايل پيدا كند ، نزديك شود و با عُلقه و محبّتى كه بين نفس خودش و آن اسوه ايجاد مىكند ، دريچه دل را براى ورود فضائل او بگشايد و در مقابل ، رذائلى را كه با محبّت محبوب سازگارى ندارد ، از دل بيرون براند . تجسّم كامل و بارز اين تمايل و نزديكى بين مريد و مراد ، در زيارت و ملاقات آن دو حاصل مىشود . و چون معناى عدول و روبرگرداندن در ريشه كلمه « زيارت » نهفته است ، « 1 » اطلاق لفظ زيارت عموماً براى ملاقات بندگان با اولياء و بزرگان و صلحا مىباشد ؛ چرا كه مقدّمه زيارت آن بزرگواران ، عدول از جريان مادّى و هر عامل غير روحانى و غير معنوى است .
هامش
( 1 ) معجم مقاييس اللّغة ، ج 3 ، ص 36 ، ذيل واژه « زَور »