بالاترين مصداق تولّا و تبرّا مبارزه در راه خدا و دفاع از دين و امامان است كه اگر به شهادت منجر شود ، در واقع اوج دوستى و تولّا و تبرّا را نشان مىدهد . بارزترين جلوهء تولّا و تبرّا در حماسهء پرشكوه كربلا تجلّى كرد . در اين واقعه اوج دوستى و محبّت مؤمنانى خالص نسبت به ولىّ خدا به نمايش گذاشته شد . ياران و خويشان امام حسين ( ع ) با دوستى و عشق به آن حضرت و براى اعلاى كلمهء حق ، با دشمنان مبارزه كردند و از نثار جان در راه اين دوستى دريغ نورزيدند . به همين دليل ، امام حسين ( ع ) در شب عاشورا در خطبهء معروف خود فرمودند :
« فَإِنّى لَا أعلَم أصحَاباً أوفَى وَ لَاخَيراً مِن أصحَابِى وَ لَا أهلَ بَيت أبرّ و لَا أوصَل مِن أهلِ بَيتى » « 1 »
به راستى من اصحاب و يارانى بالاتر و بهتر از اصحاب خود نمىشناسم و اهلبيتى پيوستهتر و خوبتر از خاندانم سراغ ندارم .
با توجه به مراتب سهگانهء تولّا و تبرّا ، شايسته است كه مسلمانان در زندگى فردى و اجتماعى خود ، اين اصل مترقى را مبناى رفتار و گفتار خود قرار دهند . در زندگى سياسى و اقتصادى انطباق رفتارها و موضعگيرىها با روش و سيرهء امامان بزرگوار ( ع ) از مصاديق تولّا و تبرّا محسوب مىشود .
يكى از مصاديق تولّا گذاردن نام پيامبر و ائمهء معصومين ( ع ) بر روى فرزندان است كه نشانهء عشق به آنها و دوست داشتن مرام و آيين آنهاست . همچنين پرهيز از نامگذارى فرزندان به نام كفار و دشمنان اسلام ، از مصاديق تبرّا به شمار مىآيد .
هامش
( 1 ) الارشاد ، ج 2 ، ص 91