قرآن كريم در آيات متعدّد بعد از اقامهء نماز به اداى زكات سفارش كرده است . شايد حكمت آن ، اين است كه نماز عبادتى شخصى و زكات عبادتى اجتماعى و اقتصادى است . مسلمانان به وسيلهء نماز با پروردگار عالم ارتباط برقرار مىكنند و با پرداخت زكات و رفع نياز بندگان خدا ، به خالق هستى تقرّب مىجويند . مسلمانان به موازات ارتباط با خداوند ، با مردم نيز مرتبط مىشوند . اين از ويژگىهاى مكتب اسلام است كه پيوند با خلق ، شرط تقرّب به خالق است . قرآن كريم اداى زكات را از شرايط ايمان شمرده و يكى از ويژگىهاى مؤمنان را اداى زكات مىداند و مىفرمايد :
قَدْ أفْلَحَ المُؤمِنونَ . . . وَ الَّذِينَ هُمْ لِلزَّكَوة فَاعِلُونَ
« 1 » به تحقيق مؤمنان رستگار شدند . . . كسانى كه وظيفهى خود را در مورد زكات به انجام مىرسانند .
در بيان اهميت زكات در آيهء ديگرى از قرآن كريم آمده است ، كسانى كه از پرداخت زكات خوددارى كنند ، در زمرهء مشركان و كافران به خداوند و معاد محسوب مىشوند ؛ چنانكه مىفرمايد :
وَ وَيْلٌ لِلْمُشرِكينَ ، الَّذِينَ لَا يُؤتُونَ الزَّكَوة
« 2 » واى بر مشركان ، كسانى كه زكات پرداخت نمىكنند .
در اين زمينه حديثى از پيامبراكرم ( ص ) نقل مىكنند كه به حضرت على ( ع ) مىفرمايند : « اى على ! ده كس از امت من به خداى بزرگ كافر شدند و از جملهء آنها كسى است كه زكات نمىپردازد . » « 3 »
هامش
( 1 ) مؤمنون / 1 و 4
( 2 ) فصلت / 7 - 6
( 3 ) بحارالانوار ، ج 96 ، ص 13