« مَن صَلَّى رَكعَتَين لَميحدَث فيِهما نَفسه بِشَىءٍ مِنَ الدُّنيَا غَفَرَ لَهُ مَا تَقدَّمَ مِن ذَنبِهِ » « 1 »
كسى كه دو ركعت نماز بگزارد و در آن دو ركعت در انديشهى امرى از امور دنيا نباشد ، تمام گناهان گذشتهى او بخشيده مىشود .
مرحوم شيخ حرّ عاملى ( قدسسره ) روايتى را در وسائل الشيعه نقل مىكند و مىگويد : حَمّاد كه يكى از راويان جليلالقدر ، مورد اعتماد و از اصحاب اجماع است - يعنى روايتهايش را تمام اصحاب قبول دارند - مىگويد : روزى خدمت امام صادق ( ع ) شرفياب شدم . امام ( ع ) فرمودند : حمّاد ! آيا نماز خواندن مىدانى ! گفتم : بلى اى فرزند رسول خدا ! حضرت فرمودند : برخيز دو ركعت نماز بخوان .
حمّاد مىگويد : دو ركعت نماز معمولى خواندم ، ديگر باقى روايت ذكر نشده است ؛ اما معلوم مىشود كه نماز او صحيح بوده ، ولى خشوع را مراعات نكرده است . حمّاد مىگويد : نماز را تمام كردم ؛ چهرهء مبارك حضرت امام صادق ( ع ) درهم كشيده شد و فرمودند : حيف است يك مسلمان پس از شصت سال نماز خواندن ، شيوهء صحيح آن را نداند . حمّاد مىگويد : در برابر امام صادق ( ع ) شرمنده شدم . امام ( ع ) فرمودند : من دو ركعت نماز مىخوانم . امام ( ع ) ابتدا اذان و اقامه گفتند و سپس نماز را با حضور قلب و با رعايت آداب ظاهرى و باطنى بهجا آوردند . بعد فرمودند : حمّاد اينگونه نماز بخوان .
3 - نمازى كه داراى خشوع باشد ؛ يعنى نمازگزار آداب ظاهرى و باطنى نماز را رعايت كند ، در نماز حضور قلب داشته باشد ، هنگام نماز خود را در محضر
هامش
( 1 ) المحجة البيضاء ، ج 1 ، ص 349