كه آيات او را بر آنها بخواند و آنها را پاك كند » .
د ) تعليم دين
« وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ » . « 1 » « و كتاب و حكمت به آنها بياموزد » .
ه ) هدايت به سوى كمال
« قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبينٌ يَهْدى بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ الَى النُّورِ بِاذْنِهِ وَ يَهْديهِمْ الى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ » .
« 2 » « از جانب خدا براى شما روشنايى و كتابى روشنگر آمده است خدا هر كس را از خشنودى او پيروى كند ، به وسيله آن ( كتاب ) به راههاى سلامت هدايت مىكند و به فرمان خود ، از تاريكيها به سوى روشنايى مىبرد و آنها را به سوى راه راست رهبرى مىنمايد » .
تاريخ انبياء الهى نيز به وجود اين فوائد شهادت مىدهد . وقتى چنين باشد قاعدهء حكمت بارى تعالى و قاعدهء لطف آن لطيف - جلّ و علا - اقتضا دارد كه فرستادن پيامبران و نازل كردن كتابهاى آسمانى و نصب اوصياء به دست او انجام شود ، بلكه از او كه فيّاض على الاطلاق ( فيض دهندهء مطلق ) است ، منع فيض از موجودى كه اقتضاى گرفتن فيض را دارد ، محال است و چون وجود انبياء و اوصياء ، عينِ فيض است و انسان نيز اقتضاى پذيرش چنين فيضى را دارد پس محال است كه از طرف حقّ - تبارك و تعالى - چنين فيضى به انسان افاضه نشود .
فصل دهم : ابزار پيامبران براى هدايت انسانها
انبياى عظام و اوصياى كرام براى هدايت مردم و رساندن پيام الهى به ايشان ، نيازمند ابزارى هستند . همان دلايلى كه بر لزوم بعثت پيامبران و نازل كردن كتابهاى آسمانى و نصب اوصياء دلالت دارد ( قاعدهء لطف ، قاعدهء حكمت و قاعدهء لزوم افاضهء فيض ) ، همچنين دلالت مىكند كه
هامش
( 1 ) - آل عمران / 164 .
( 2 ) - مائده / 16 - 15 .