فرار از جنگ
مسأله 169 - يكى از گناهان بزرگ در اسلام فرار از جنگ است و در نظر قرآن و روايات اهل بيت عليهم السلام گناه آن خيلى بزرگ است ، و آن اقسامى دارد :
الف ) فرار از جنگ مخصوصاً اگر موجب تضعيف جبهه و يا تقويت دشمن شود ، و مخصوصاً اگر فرار از خط مقدم جبهه باشد .
ب ) تخلّف از فرمان فرمانده مخصوصاً اگر اين تخلّف ، موجب سركشى ديگران و يا تضعيف فرمانده و يا تضعيف ديگران و يا تقويت دشمن باشد .
ج ) كم كارى يا بيكارى يا تخلّف از وظيفه مخصوصاً اگر موجب تضعيفى در جبهه يا تقويتى براى دشمن گردد .
د ) شركت نكردن در جنگ در صورت احتياج به او مخصوصاً اگر تخلّف او موجب تضعيف ديگران يا تقويت دشمن باشد .
ه ) كمك نكردن به جبهه از جهت مالى و فكرى و تبليغى و مانند اينها مخصوصاً اگرتخلّف او موجب تضعيف ديگران و يا تقويت دشمن باشد .
مسأله 170 - كليهء صورى كه ذكر شد حرام و بعضى از اقسام گناهش خيلى بزرگ است و انسان را در زمرهء دشمنان اسلام قرار مىدهد نظير تخلّفى كه موجب تقويت دشمن شود .
مسأله 171 - اگر به اندازهء احتياج ، نيرو وجود داشته باشد رفتن به جبهه واجب نيست بلكه مستحب مؤكّد است ، ولى اگر به او احتياج باشد واجب كفايى است ، و اگر احتياج به او منحصر باشد واجب عينى است و همچنين است كمك مالى و فكرى و تبليغى و مانند اينها .
مسأله 172 - بر زنها و واماندهها و بچهها رفتن به جبههء جنگ واجب نيست و همچنين بر فقرا و ضعفا كمك به جبهه لازم نيست ، ولى اگر دشمن به مملكت اسلامى هجوم آورد بر همهء افراد حتّى بر زن و بچه و وامانده ، در صورتى كه قدرت داشته باشند ، دفع آن دشمن لازم است ، و همچنين بر همه چه متمكنين و چه فقرا و ضعفا ، در حدّ توان و قدرت واجب است كمك نمايند .