فحش
مسأله 163 - از گناهان در اسلام فحش دادن به مسلمان است و چون فحش دادن اهانت به مسلمان است بايد گفت از اين جهت از گناهان كبيره در اسلام است و آن اقسامى دارد :
الف ) فحش دادن و استهزاء و توهين و تعريض و لعن و مانند اينها - نعوذ باللَّه - به خداوند متعال يا پيامبر گرامى خاتم الانبيا صلى الله عليه و آله و سلم و ائمّهء طاهرين عليهم السلام و حضرت زهرا عليها السلام علاوه بر اينكه فحش دهنده را نجس و كافر مىكند ، او را واجب القتل مىنمايد .
ب ) فحش دادن به انبياى عظام و علماى دين بلكه همهء افرادى كه منتسب به اسلام مىباشند ، و گناه اين قسم فحش در حدّ كفر است ، كه در روايات آمده است جنگ با خداى متعال است .
ج ) فحش دادن به افراد معمولى و بچهها و ديوانههايى كه متوجّه فحش مىشوند ، نيز حرام بلكه چون ظلم و اهانت است از گناهان كبيره است .
د ) فحش دادن به غير مسلمان يا به حيوانات كه گرچه حرام نيست ولى مسلمان بايد مؤدّب باشد .
مسأله 164 - اگر در فحش نسبت ناروايى باشد نظير اينكه به كسى بگويد ولدالزنا ، گرچه حدّ قذف را ندارد زيرا معناى مطابقى و واقعى لفظ را اراده نكرده است ، ولى حرمت آن قطعى و از گناهان بزرگ است .
مسأله 165 - ناسزا گفتن براى اثبات مطالب علمى و نظير آن جايز نيست ، و كسانى كه در بحثها و نوشتجات به ديگران ناسزا مىگويند حرام است ، بلكه اگر آن ناسزا به علماى دين باشد گناهش در حدّ كفر و جنگ با خداى متعال است .
مسأله 166 - اگر ناچار شود فحش دهد و يا مصلحت اهمّى پيش بيايد نظير اثبات حقّى يا از بين بردن باطلى ، به اندازهء آن اضطرار فحش جايز است ، و اگر بتواند از فحشهاى ركيك پرهيز كند بايد پرهيز نموده و اكتفا به فحشهاى غيرتند و غيرركيك نمايد .
مسأله 167 - شوخيهايى كه گاهى در آن الفاظ توهينآميز به كار مىرود حرام است ، ولى اگر توهين