غيبت
مسأله 154 - غيبت - يعنى عيب كسى را در غياب او به ديگران منتقل نمودن - از گناهان بزرگ است و قرآن شريف آن را به منزلهء خوردن گوشت مردار انسان دانسته است :
« وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَيُحِبُّ احَدُكُمْ انْ يَأْكُلَ لَحْمَ اخيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُموُه » .
« 1 » « و بعضى از شما ، غيبت بعضى ديگر را نكند ، آيا كسى از شما دوست دارد كه گوشت برادر مردهاش را بخورد ؟ ( در حالى كه ) از آن كراهت داريد » .
و فرقى نيست كه آن عيب مستور و پوشيده باشد يا غير مستور ، و همچنين فرقى نيست كسى كه غيبت او مىشود راضى باشد يا نه ، و همچنين فرقى نيست كه غيبت با گفتار باشد و يا كردار نظير اشاره و نوشتن و امثال اينها و همين مقدار كه به عنوان تنقيص و ضربهزدن به شخصيت كسى عيب او را در غياب او به ديگرى منتقل كند غيبت و از گناهان كبيره است و اگر كسى كه غيبت او مىشود راضى باشد كه از او غيبت شده علاوه بر اينكه غيبت كننده گناه نموده است كسى كه راضى به آن گناه بوده است نيز گناهكار است .
مسأله 155 - اگر عيب كسى را كه گوينده و شنونده هر دو مىدانند ، بگويند ، غيبت محسوبشده و حرام است زيرا اسلام نخواسته است كه مسلمانى به بدى ياد شود .
مسأله 156 - غيبت از فردى كه شنونده نمىشناسد گرچه غيبت و حرام نيست ولى موجب قساوت قلب است و مسلمان واقعى از اين گونه چيزها پرهيز مىكند ، مگر اينكه آن فرد مجهول ، محصور در چند نفر باشد - كه احتمال شناختن وى مىرود - كه در اين صورت جايز نيست .
مسأله 157 - غيبت از يك جمعيت نظير غيبت از طايفهاى يا ملّتى غيبت و حرام نيست در صورتى كه مراد گوينده و شنونده بعضى از آن جمعيت باشد ، امّا چون موجب قساوت قلب است بهتر است پرهيز شود ، ولى اگر مراد گوينده و شنونده همهء جمعيت باشد غيبت و گناه آن نيز مضاعف مىشود .
هامش
( 1 ) - حجرات / 12 .