حرام نيست ولى محال است كه مسرف بتواند به كمال انسانى برسد و قرآن او را مورد بىمهرى و بىعنايتى از طرف حقّ مىداند :
« انَّهُ لايُحِبُّ الْمُسْرِفين » .
« 1 » « به درستى كه خداوند اسراف كنندگان را دوست نمىدارد » .
بلكه او را يك مؤمن واقعى نمىداند :
« وَالَّذينَ اذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا » .
« 2 » « و كسانى كه به هنگام بخشش ، زياده روى نمىكنند » .
مسأله 57 - كسى كه خلاف شأنش خانه يا لوازم زندگى و حتّى خوراك و پوشاك تهيه كند مسرف است ، و بايد خمس آن خانه و لوازم زندگى و مانند آنها را بدهد ، و از مؤنهء سال حساب نمىشود ، و همچنين مترف و مبذّر بايد خمس آنچه را اتراف و تبذير نمودهاند بدهند و نمىتوانند از مونهء سال حساب كنند .
مسأله 58 - وسواسى كه براى تطهير ، زيادتر از متعارف آب استعمال مىكند علاوه بر گناه وسواسى كه دارد مبذّر نيز مىباشد و گناه آن را نيز دارد .
مسأله 59 - اگر سؤال ( ابراز نياز ) بى جا سبب ذلّت شود حرام است ، و آن سائل چون آبروى خود را بى جا به هدر داده ، مبذّر است ، و اگر سبب ذلت نباشد گرچه حرام نيست ولى يك مؤمن واقعى نبايد ابراز نيازمندى بى جا داشته باشد و به اندازهء مقدور عزت و كرامت خود را بايد حفظ كند .
هامش
( 1 ) - انعام / 141 .
( 2 ) - فرقان / 67 .