احكام عاريه
مسأله 1906 - عاريه آن است كه انسان مال خود را به ديگرى بدهد كه از آن استفاده كند و در عوض چيزى هم از او نگيرد .
مسأله 1907 - لازم نيست در عاريه صيغه بخوانند و اگر مثلًا لباس را به قصد عاريه به كسى بدهد و او به همين قصد بگيرد ، عاريه صحيح است .
مسأله 1908 - چيزى را كه منفعتش مال انسان است ، مثلًا آن را اجاره كرده ، مىتواند عاريه بدهد ، ولى اگر آن چيز تلف شود ضامن است ، مگر اينكه شرط كرده باشند كه بتواند آن را به ديگرى بدهد .
مسأله 1909 - اگر ديوانه ، بچه ، مفلس و يا سفيه مال خود را عاريه بدهند صحيح نيست ، امّا اگر ولىّ ، مال كسى را كه بر او ولايت دارد بنابر مصلحت عاريه بدهد اشكال ندارد .
مسأله 1910 - اگر در نگهدارى چيزى كه عاريه كرده كوتاهى نكند و در استفاده از آن هم زيادهروى ننمايد و اتّفاقاً آن چيز تلف يا معيوب شود ضامن نيست ، ولى چنانچه شرط كنند كه اگر تلف شود عاريه كننده ضامن باشد يا چيزى را كه عاريه كرده طلا و نقره باشد ، بايد عوض آن را بدهد .
مسأله 1911 - اگر طلا و نقره را عاريه نمايد و شرط كند كه اگر تلف شود ضامن نباشد ، چنانچه تلف شود ضامن نيست .
مسأله 1912 - اگر عاريه دهنده بميرد ، يا ديوانه و يا مفلس شود ، عقد عاريه به هم مىخورد و عاريه كننده بايد مال را فوراً به ورثه يا ولىّ او برگرداند .
مسأله 1913 - كسى كه چيزى عاريه داده هر وقت بخواهد مىتواند آن را پس بگيرد و كسى هم كه عاريه كرده هر وقت بخواهد مىتواند آن را پس دهد .
مسأله 1914 - عاريه دادن گوسفند براى استفاده از شير و پشم آن و عاريه دادن حيوان نر براى كشيدن بر ماده صحيح است .
مسأله 1915 - اگر چيزى را كه عاريه كرده به مالك ندهد امّا آن را به جايى ببرد كه صاحبش معمولًا