احكام وديعه ( امانت )
مسأله 1894 - وديعه يعنى امانت ، و آن اين است كه انسان مال خود را به ديگرى به عنوان حفظ و نگهدارى بسپارد و او هم به همين قصد بگيرد .
مسأله 1895 - لازم نيست در امانت لفظ عربى باشد بلكه با هر لفظى يا عملى كه باشد كفايت مىكند .
مسأله 1896 - امانتدار و كسى كه مال را امانت مىگذارد بايد هر دو رشيد باشند پس اگر مال خود را به بچّه يا ديوانه به طور امانت بدهد و آن مال تلف شود بچّه يا ديوانه يا ولىّ آنها ضامن نيست .
مسأله 1897 - اگر از بچّه يا ديوانه چيزى را به طور امانت قبول كند بايد آن را به صاحبش بدهد و اگر آن چيز مال خود بچّه يا ديوانه است بايد به ولىّ او برساند و چنانچه مال تلف شود بايد عوض آن را بدهد .
مسأله 1898 - كسى كه توانايى نگهدارى امانت را ندارد و صاحب مال هم بداند مىتواند آن را قبول كند .
مسأله 1899 - اگر انسان به صاحب مال بفهماند كه براى نگهدارى مال او حاضر نيست چنانچه او مال را بگذارد و برود و اين شخص مال را بر ندارد و آن مال تلف شود كسى كه امانت را قبول نكرده ضامن نيست .
مسأله 1900 - امانت از عقود جايز است ، بنابراين چيزى را كه به امانت مىگذارد هر وقت بخواهد مىتواند آن را پس بگيرد و كسى هم كه امانت را قبول مىكند هر وقت بخواهد مىتواند آن را به صاحبش برگرداند .
مسأله 1901 - كسى كه امانت را قبول مىكند اگر در نگهدارى آن كوتاهى نكند و تعدّى يعنى زياده روى هم ننمايد و اتّفاقاً آن مال تلف شود ضامن نيست .
مسأله 1902 - اگر صاحب مال براى نگهدارى مال خود جايى را معيّن كند و به كسى كه امانت را قبول كرده بگويد كه بايد مال را در اينجا حفظ كنى و به جاى ديگر نبرى ، امانتدار حقّ ندارد