است . بگوئيم همه را كنار بگذاريم ، پس به دنبال چه كسى برويم ، بگوئيم همين طور و بدون ملاك يك نفر را انتخاب كنيم مثلا با قرعه ، اين هم خطرات بسيارى دارد ممكن است ، قرعه به فردى اصابت كند كه اكثريت افراد زير بار او نروند .
نگوئيد : قرعه براى هر جريان مشكلى تشريع شده است و بنابراين بايد در چنين مواردى به قرعه عمل كنيم .
زيرا ادلهء شرعى قرعه از نظر عقلا شامل چنين موارد مهمى نمىشود . هيچ گاه حكومت بر ملتى را با قرعه نمىتوان تعيين نمود ، و عقلا هرگز زير بار چنين قانونى نمىروند . در چنين مسئله مهمى كه عقلا زير بار نمىروند اگر منظور شرع مقدس اسلام هم باشد بايد خيلى صريح بگويد و به يك عموم و اطلاق عبارت اكتفا نكند . عرف عقلا از اين عمومها يك چنين مطلب مهمى را نمىفهمند و مىگويند حتما منظور شارع غير از چنين مواردى است .
به علاوه اين كه از فرمودهء امام صادق عليه السلام : او را حاكم و قاضى خود كنيد . . . » مىتوان استفاده لزوم انتخاب نمود ، مردم بايد انتخاب كنند .
به هر حال رجوع به اكثريت آراء براى تعيين يك رهبر كل در زمينهء تساوى رتبهء افراد يا علم نداشتن به ترجيح يكى بر ديگرى يك طريقهء عقلائى است كه شارع مقدس طرد نفرموده است .
بسيارند افراد ناآگاهى كه تصور مىكنند اگر ولايت فقيه عملى شود « 1 » لابد تبليغاتش در وسائل ارتباط جمعى فقط بيان مسائل طهارت و عبادت ، و يا ذكر مصائب اهلبيت ، و به اصطلاح عوام روضه
هامش
( 1 ) - اين گونه تعبيرات در اين نوشته مربوط به اوضاع پيش از انقلاب اسلامى است