كلمات زيبا به كار بردن ، نوآورىهاى لفاظى و استخدام لغاتنو و اخيرا با مزاح و شوخى و سالها پيش ديده شد كه با برخى حركات چون گرداندن بلندگو دور سر ، و از اين قبيل آكروبات بازيها . . . از ديد سقراط همهء اينها خيانت به تعقل است . و گاهى مطالب را از حدّ ادارك عقل بالاترين و مشمول عشق دانستن ، و به پيروى از مسيحيت ، اعتقاد را بيرون از علم و مقابل آن دانستن كه بر خلاف صريح قرآن كريم است ، و اين روشها خيانتى به رشد فكرى بشريت مىباشد .
در روايات ما از شعرا مذمت شده ، چرا ؟ براى اينكه شعر اصيل ، بر مبناى تخيل است ، مگر اشعارى كه از شعر فقط وزن و قافيهاى دارد و گرنه محتوا قرآنى است . مثل كلمات مولا على ( ع ) كه منسوب به آن حضرت است ، كلمات قرآنى است و عقلانى كه وزن و سجع وقافيه هم دارد ، مثل :
« الناس من جه التمثال اكفاء * ابوهم آدم و الام حواء »
در اين شعر ، جنبهء تخيل نيست ، مى گويد : همهء انسانها مثل هماند ؛ پدرشان آدم و مادرشان حوا است . كه واقعيتى است ، اما كلماتى كه تنها براساس تخيل است ، فقط جو احساس را تقويت مىكند نه جو تعقل را ، ادراك مردم را پايين مىآورد ، تعقل مردم را تضعيف و تخريب مىكند و بشريت را سقوط مىدهد .