مىشود . اگر جنايتى كه موجب حدّ يا تعزيز ( حدّ مجازاتى است كه در اصل شرع تعيين شده است و تعزير مجازاتى است كه موكول به نظر پيشوا و حاكم شرع شده است ) مرتكب شوند حكم جارى مىشود ، و اگر پيامبر ( ص ) يا ائمّه يا فاطمهء زهرا عليها السلام را دشنام دادند كشته مىشوند چنان كه مسلمانى همچنين كند همين حكم را دارد . « 1 »
اگر شرائط ذمّه را نقض نمايند پيشوا مىتواند آنها را به محل امن پايگاهى خودشان برساند و آنگاه ظاهرا مخيّر است كه بكشد يا برده كند و يا فديه گرفته معامله نمايد . اموالشان هم به نظر مىرسد كه بايد به همان محلّ امن نزد خودشان فرستاده شود .
اگر كافر ذمّى كه شرائط را نقض كرده است و به اين جهت برده شده و يا فديه داده است مسلمان شود حكم بردگى و يا فديه به هم
هامش
( 1 ) - يكى از سؤالات برخى خوانندگان چاپ اوّل كتاب اين بوده كه ملاك اين حكم چيست ؟ و آيا يك نوع ديكتاتورى و استبداد نيست كه به مجرّد اهانت كشته شود ؟
ولى بايد دانست كه پيامبر ( ص ) و جانشينانش در روش زندگيشان هيچگونه فاصلهاى با قانون نداشته و مجسمهء اسلام بودهاند و اهانت به آنها در ذهن هر كس عينا اهانت به مكتب و مخالفت علنى با اسلام است كه يا بايد حاضر به بحث بوده روشن شود و يا همچون سرباز دشمن حكم خاص خود را خواهد داشت . مثلا در ذهن هر كسى نام حسين ( ع ) مساوى با مبارزه با ظلم است و چون مىگويند : درود بر حسين ( ع ) يعنى مرگ بر يزيد ، و برعكس اهانت به حسين ( ع ) يعنى طرفدارى از مكتب ضد اسلام .