را در پشت ميزنشينى و ادارى بودن و سر و كار با اجناس لوكس و افراط در رعايت نظافت و ظريف فروشى مىدانند . دائما به فكر قيافه و لباس خويش هستند از كارهائى كه همچون كشاورزى با خاك نشينى تماس دارد گريزان مىشوند ، در ادارات كارگشائى مردم ، توجّه بيشتر به قيافههاى روز مىشود و قيافههاى كارگرى و كشاورزى تحقير مىشوند ، و اگر اولياء امور هم مردم را به كار تشويق كنند ، در برابر زمينهاى كه خودشان در محيط به وجود آوردهاند هرگز تأثيرى نخواهد داشت و تشويقهاى زبانى و عملى آنها حمل بر تظاهر و رياكارى مىشود .
ولى وقتى رهبر ، شخصى چون على عليه السلام مىباشد ، كه همچون مردم معمول زيست كند و روى خاك بنشيند و مراعات هيچ گونه مد و قيافهء جالبى را در لباس خويش نكند و وقتى آستين پيراهنش بلند است با دست پاره كرده به دور اندازد و خودش بدون تظاهر و ريا به كشاورزى و درختكارى بپردازد ، مسلّماً مردم هم به مدپرستى و تجمّلطلبى گرايش پيدا نكرده مزاج جمعيّت مزاج كار و فعاليّت خواهد بود .
و در اين شرايط مسلّماً فقير كسى خواهد بود كه يا تنبلى مىكند و به دنبال كار نمىرود و يا از نظر جسمانى و يا روحى امكان فعاّليت ندارد و بايد به بيمارستان منتقل گردد .
درباره مالكيت خصوصى در اسلام (فارسى) — صفحة 218
مساهمون: الشيخ محمد علي الگرامي القمي
ص٢١٨