چنانچه در وجوب حجّ نيز استطاعت حجّ معتبر است نه استطاعت عمره . ولى چون وظيفه كسانى كه از مكّه معظمّه دور هستند ، عمره و حج تمتّع است و اين دو ، به يكديگر وابسته و متصّل مىباشند ، پس قهرا استطاعت آنها غالبا از يكديگر جدا نيست . و اگر كسى از آنان استطاعت عمره مفره را به تنهائى پيدا كند ، مانند كسانى كه به نيابت ديگران به حجّ مىروند ، لازم نيست براى خودش عمره مفرده بجا آورد ، هرچند مطابق احتياط است ، و خوب است تا جائى كه ممكن است ترك نشود . ولى كسى كه براى خودش عمره و حج تمتّع بجا آورد ، قطعا عمره مفرده بر او واجب نيست .
مسألهء 119 - واجب است بركسى كه مىخواهد وارد مكّه شود با احرام حجّ يا احرام عمره وارد شود ، و اگر وقت حجّ نيست و مىخواهد وارد شود ، واجب است با احرام عمره مفرده وارد شود و عمره بجا آورد ، مگر كسانى كه براساس شغلشان ، زياد خارج و وارد مىشوند و دائما در رفتوآمد مىباشند ، و همچنين بيمارانى كه قادر به اعمال عمره حتى اضطرارى آنها نيستند ، و يا كسانى كه قبلا در همين ماه با احرام بمكّه وارد شده و اعمال حجّ يا عمره را بجا آوردهاند . و بر اين اساس ، مديران كاروانهاى حجّ و عمره و كارمندانى كه مكرّر به مكّه مشرف ميشوند در صورتى كه حجّ واجب خود را در سالهاى پيش انجام دادهاند جائز است در وقت حجّ يك عمره مفرده بجا آورند و پس از آن براى رسيدگى به كار حجاج در آن ماه بدون احرام بمكّه و منى و عرفات رفت و آمد كنند .
مسألهء 120 - عمره و حجّ همچنانكه به استطاعت ، واجب مىشوند به نذر و عهد و قسم و اجاره و مانند آن نيز واجب مىشوند .
احكام و مناسك حج و عمره (فارسى) — صفحة 52
مساهمون: الشيخ محمد علي الگرامي القمي
ص٥٢