اين چه فضل و شرافت عظيمى براى اين امت است ، البته با آنچه در برخى احاديث آمده كه عيسى امام است ، و سعد تفتازانى هم بدان قطع پيدا كرده و علت آن را افضليت مسيح دانسته ، منافاتى ندارد ، زيرا بين اين دو امر اينسان ميتوان جمع كرد كه عيسى در ابتدا به مهدى اقتدا ميكند تا بفهماند به عنوان پيرو و تابع پيامبر ما و شريعت او فرود آمده است ، ولى بعداً بنابر قاعدهى اقتداى مفضول به فاضل مهدى به دو اقتدا نمايد . » !
مع الاسف اينان به اعتقاد خود اين فضيلت و شرف را از حضرت مهدي ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) سلب ، و به امت اهدا ميكنند !
در ميان آنان كسى كه شهامت داشته باشد و بگويد كه عيسى به امام مهدي ( عليهما السلام ) اقتدا ميكند و اين مطلب بر افضليت امام مهدي ( عليه السلام ) دلالت دارد ، كم پيدا ميشود .
آقاى ميلانى سخن تفتازاني : اينكه گويند عيسى به مهدى اقتدا ميكند اساسى ندارد ، لذا نميتوان بر آن اعتماد نمود . آري ، عيسى اگر چه از اتباع پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) است ، لكن خود نيز نبى است ، لذا برتر از امام ميباشد ، زيرا نهايت چيزى كه دربارهى عالمان امت ميتوان گفت آن است كه شبيه انبياى بنياسرائيل هستند - را نقل ميكند ، آنگاه پاسخ و ردّ سيوطى را بر او از كتاب الحاوى للفتاوى ميآورد ، سيوطى مينگارد : اين سخن بسيار شگفت است ، نماز خواندن عيسى پشت سر مهدى در چند حديث صحيح آمده ، و از خبرهاى پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) كه راست گفتارى است كه از ناحيهى خدا تصديق شده ، ميباشد ، پيامبرى كه خبر او خلاف واقع نخواهد بود .
ايشان در ادامه سخن ابن حجر در الصواعق را ميآورند كه وى مدّعى تواتر روايات نماز حضرت عيسى پشت سر امام مهدي ( عليه السلام ) است .
نگارنده : مشكل اتباع دستگاه خلافت ، آن است كه اينان مشروعيت خلافت امرايشان را بر روايتى بياساس بنا نهادهاند ، آنان ميپندارند پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) در بيمارى منجر به وفات ، به ابوبكر امر كردند بر مردم نماز به جاى آورد ، لذا گفتند او برتر از حضرت علي ( عليه السلام ) است !
از اين رو اگر بپذيرند كه حضرت مسيح ( عليه السلام ) به نوادهى اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) اقتدا ميكند ، چنين معنا دارد كه فرع حضرت امير ( عليه السلام ) از پيامبرى از اولوا العزم برتر است ، پس خود اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) چگونه خواهد بود ؟
فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 757
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٧٥٧