غير بنى عباس تفسير شود ، زيرا اين امور به ظهور اتّصال دارد . فراتر آنكه در برخى از رواياتى كه تصريح به بنى عباس شده است ، ممكن است در واقع امام ( عليه السلام ) بنى فلان يا آل فلان فرموده باشند ، ولى راوى چون تصور مي‌كرده مقصود فرزندان عباس است ، در روايت لفظ بنى عباس را آورده است . البته بيان ديگرى نيز هست ، و آن اينكه بگوييم مراد خطّ و سيره‌ى بنى عباس در دشمنى با اهل‌بيت ( عليهم السلام ) است - كه پيش از اين نيز گذشت - ، نه اشخاص آنها ، چرا كه تمامى دشمني‌هاى با اهل‌بيت ( عليهم السلام ) پس از منصور عباسى به دو كه مؤسّس است رجوع مي‌كند . الفتوح 2 / 78 روايتى را از حضرت امير ( عليه السلام ) نقل مي‌كند كه در آن خراسان ستوده و فتح آن بر دستان حضرت مهدي ( عليه السلام ) عنوان شده است . امورى نيز پيرامون بخارا ، خوارزم ، چچن ، بلخ ، طالقان ، ترمذ ، اشجرده ، سرخس ، ياسوج ، گرگان ، قومس ، سمنان ، طبرستان و ديگر مناطق ذكر شده است ، علاوه بر آنكه ستايش برخى از اين مناطق و ذمّ بعضى ديگر را نيز در بر دارد . ( 1 ) لكن آثار وضع بر آن ظاهر مي‌باشد . علاوه بر آنكه نمي‌توان آن را بر حركت ظهور امام ( عليه السلام ) تطبيق نمود ، زيرا ممكن است در مورد امورى باشد كه پيشتر رخداده است .