تأويل الآيات 2 / 550 از جابر بن يزيد روايت مي‌كند : « امام باقر ( عليه السلام ) در مورد فرمايش خداوند : وَتَرَاهُمْ يُعْرَضُونَ عَلَيْهَا خَاشِعِينَ مِنَ الذُّلِّ يَنْظُرُونَ مِنْ طَرْفٍ خَفِيٍّ ، ( 1 ) و آنان را مي‌بينى كه [ چون ] بر آن [ آتش ] عرضه مي‌شوند ، از [ شدّتِ ] زبوني ، فروتن شده‌اند : زيرچشمى مي‌نگرند ؛ يعنى به قائم ( عليه السلام ) . » همان 2 / 726 روايت مي‌كند : « امام باقر ( عليه السلام ) درباره‌ى فرموده‌ى خدا : خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذَلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَانُوا يُوعَدُونَ ، ( 2 ) ديدگانشان فرو افتاده ، [ غبارِ ] مذلّت آنان را فرو گرفته است . اين است همان روزى كه به ايشان وعده داده مي‌شد ، فرمودند : مقصود روز خروج قائم ( عليه السلام ) است . » تفسير فرات / 194 نقل مي‌كند : « امام صادق ( عليه السلام ) در مورد فرمايش خداوند : وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ ، ( 3 ) و يوم الدين را دروغ مي‌شمرديم ، فرمودند : آن ، روز قائم است كه يوم الدين مي‌باشد . حَتَّى أَتَانَا الْيَقِينُ ، تا يقين به سراغ ما آمد ؛ ايام قائم ( عليه السلام ) . فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِينَ ، و شفاعت شفاعتگران آنان را سودى نرساند ؛ پس شفاعت هيچ مخلوقى فايده‌اى براى آنها ندارد ، و روز قيامت رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) در حق آنان شفاعت نكنند . »