و افرادى اندك اجابت ميكند . آنگاه خود ميرود و كسى را در مكه ميگمارد ، ولى خبر ميرسد كه او را كشتهاند . . . »
پيشتر نيز روايت اختصاص / 255 و غيبت شيخ طوسى / 269 گذشت و در قسمتى از آن آمده بود : « امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) ميفرمايد : اى مردم ! ما از خدا و مردمانى كه ما را اجابت كنند يارى ميجوييم ، چرا كه ما اهلبيت پيامبرتان و نزديكترين مردم به خدا و حضرت
محمد ( صلى الله عليه وآله ) هستيم .
من باقى گذاردهاى از آدم ، ذخيرهاى از نوح ، برگزيدهاى از ابراهيم و گزيدهاى از
محمد ( صلى الله عليه وآله ) هستم .
بدانيد ! هر آنكه با من در مورد سنّت رسولخدا ( صلى الله عليه وآله ) گفتگو كند ، من نزديكترين مردم به سنت پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) هستم .
پس خداوند سيصد و سيزده يار ايشان را بدون وعدهى قبلى گرد هم ميآورد ، و آنان بين
ركن و مقام با ايشان بيعت ميكنند .
همراه ايشان عهدى از رسولخدا ( صلى الله عليه وآله ) است كه پسران از پدران آن را به ارث بردهاند . »
ميتوان تصوّر كرد كه عالم چگونه با اين رخداد عظيم و ناگهانى به لرزه در ميآيد ، و چسان مناطق ستمديدهى اسلامى مسرور ميشوند ، آنان شادى خود را با راهپيماييهاى ميليونى نشان ميدهند و براى يارى ايشان اعلام آمادگى ميكنند .
امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) مدّتى طولانى در مكه درنگ ميكند ، سپس راهى مدينه ميشود
غيبت شيخ طوسى / 284 روايت ميكند : « امام ( عليه السلام ) آن مقدارى كه خدا بخواهد در مكه ميماند » . ( 1 ) همان 52 / 308 : « به مدينه ميرود و آن مقدارى كه بخواهد در آن ميماند ، آنگاه رهسپار عراق ميشود . »
هامش
( 1 ) . و بحار الانوار 52 / 334