بنابر آنچه در روايات آمده است ، امام ( عليه السلام ) در مدينه - به عكس مكه - دو نبرد خواهند داشت ، تفسير عياشى 2 / 56 در حديثى طولانى از امام محمد باقر ( عليه السلام ) نقل مي‌كند : « آن حضرت به مدينه مي‌روند و قريشيان خود را از ايشان مخفى مي‌كنند . اين همان فرموده‌ى على بن ابى طالب ( عليه السلام ) است : به خدا قسم قريش آرزو مي‌كند كه اى كاش تمام دارائى خود ، و هر آنچه خورشيد بر آن تابيده و غروب كرده را مي‌داد و من به اندازه‌ى زمان كشتن شترى نزد آنها بودم . آنگاه كارى انجام مي‌دهد كه قريشيان مي‌گويند : ما را به نبرد اين طاغوت ببريد ، به خدا قسم اگر محمدى بود چنين كارى نمي‌كرد ، اگر علوى بود چنين نمي‌كرد ، اگر فاطمى بود اين كار را انجام نمي‌داد . پس خداوند كتف‌هاى آنها را در اختيار او قرار مي‌دهد [ و او را مسلّط مي‌كند ] . او جنگجويان را كشته فرزندان را اسير مي‌كند . سپس مي‌رود و در شقره ( 1 ) فرود مي‌آيد . پس خبر مي‌رسد كه عامل آن حضرت را به قتل رسانده‌اند و ايشان مي‌آيد و چنان مي‌كشد كه كشتار حرّه در مقابل آن چيزى نيست . آنگاه مي‌رود و مردم را به كتاب خدا و سنّت پيامبرش ( صلى الله عليه وآله ) فرا مي‌خواند . »