تخطي إلى المحتوى الرئيسي

فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 590

مساهمون:

ص٥٩٠

سخنرانى نخست امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) خطاب به اهل مكه

فقراتى از سخنرانى يا گفتار نخست حضرت خطاب به اهل مكه كه شام جمعه خواهد بود ، و نيز گفتار دوم كه صبح روز بعد و خطاب به مسلمانان و جهانيان است ، در روايات آمده است . الفتن 1 / 345 از جابر از امام باقر ( عليه السلام ) نقل مي‌كند : « آنگاه مهدى در مكه و شب هنگام ظاهر مي‌شود . بيرق رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) ، پيراهن و شمشير ايشان و نيز نشانه‌ها و نور و بيان را با خود دارد . چون نماز عشاء را به جاى آورد با بلندترين صدا ندا مي‌كند : اى مردم ! خدا و ايستادنتان [ در روز قيامت ] نزد پروردگارتان را به يادتان مي‌آورم ، زيرا او اتمام حجّت كرده ، پيامبران را فرستاده و كتاب نازل كرده است ، به شما فرمان داده به او ذرّه‌اى شرك نورزيد ، بر اطاعت از خود و رسولش محافظت داشته باشيد ، هر آنچه را كه قرآن زنده داشته زنده داريد ، و هر آنچه را كه او ميرانده از بين بريد ، و در مسير هدايت و تقوى يار و ياور باشيد ، چرا كه فنا و زوال دنيا نزديك شده و خبر از جدايى مي‌دهد . من شما را به خدا ، رسولش ( صلى الله عليه وآله ) ، عمل به كتابش ، از ميان بردن باطل و زنده نگه داشتن سنّت او فرا مي‌خوانم . او در ميان سيصد و سيزده مرد به تعداد اهل بدر كه [ پيشتر ] بسان پاره‌هاى ابر پاييزى [ پراكنده ] بودند ، ظاهر مي‌شود . آنان راهبان شب و شيران روزند . پس خداوند براى مهدى حجاز را فتح مي‌كند . او هر كس از بنى هاشم را كه در زندان به سر مي‌برد ، رها مي‌سازد . پرچم‌هاى سياه در عراق فرود مي‌آيند و بيعت خود را براى آن حضرت ارسال مي‌كنند . مهدى لشكريان خود را به ساير مناطق مي‌فرستد . او ستم و اهل آن را مي‌ميراند و سرزمين‌ها براى او سامان مي‌گيرد ، و خداوند قسطنطنيه را بر دستان او فتح مي‌نمايد . » تشبيه تجمّع ياران امام ( عليه السلام ) به ابرهاى پاييزى در كلام اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) در نهج‌البلاغه خطبه‌ى 166 نيز آمده است . احتمال مي‌رود ظهور امام ( عليه السلام ) و تجمّع ياران ايشان هم در پاييز يا آخر تابستان باشد . در برخى روايات وارد شده است كه يكى از ياران امام ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) در مسجد الحرام مي‌ايستد و حضرت را براى مردم معرّفى مي‌كند و آنان را به سوى ايشان فرا مي‌خواند ، آنگاه خود ايشان مي‌آيند و سخنرانى مي‌كنند ، بحار الانوار 52 / 305 مي‌نويسد : « سيد على بن عبد الحميد با سند خود