روايات منابع سنّى بيان مي‌كند كه لشكر سفيانى از دو مسير عراق و شام وارد مدينه مي‌شوند ، و با انصار امام مهدى و شيعيان اهل‌بيت ( عليهم السلام ) كه آنجا هستند ، با بى رحمى و وحشى گرى برخورد مي‌كنند . الفتن 1 / 323 از ابن شهاب روايت مي‌كند : « سفيانى به كسى كه [ به عنوان فرمانده‌ى لشكر او ] با لشكرش داخل كوفه شده و آن را به مانند پوست مي‌سايد ، نامه مي‌نويسد و فرمان مي‌دهد روانه‌ى حجاز شود . او هم به مدينه مي‌آيد و شمشير ميان قريش مي‌كشد . از قريش و انصار چهارصد مرد را به قتل مي‌رساند . شكم‌ها پاره مي‌كند . فرزندان را مي‌كشد و خواهر و برادرى از قريش را كه محمد و فاطمه نام دارند ، به قتل رسانده بر در مسجد مدينه به دار مي‌آويزد . » المستدرك 4 / 442 و ديگران نقل مي‌كنند كه اهل مدينه به هنگام هجوم سفيانى آن را ترك مي‌كنند . در روايات غير از اين مناطق جاى ديگرى ذكر نشده كه لشكر سفيانى بدان وارد شوند . الفتن 1 / 328 لشكر او را دوازده هزار نفر نقل مي‌كند . در عقد الدرر / 76 تعداد آنها هفتاد هزار تن آمده است . كشاف 3 / 467 آنان را هشتاد هزار نفر مي‌داند . ظاهر آن است كه اين لشكر برهه‌اى كوتاه در مدينه مي‌مانند ، آنگاه رهسپار مكه مي‌شوند كه نشانه‌ى موعود رخ مي‌دهد و آنان در بيابان طعمه‌ى زمين مي‌شوند . بحار 52 / 181 نقل مي‌كند : « حنان بن سدير از امام صادق ( عليه السلام ) درباره‌ى فرو رفتن زمين در بيابان سؤال كرد و ايشان فرمودند : [ منطقه‌ى ] اما صهرا ( 1 ) در كنار پستخانه ، با فاصله‌ى