فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 476

شمشيرش در كنار او نبرد كرده باشد ، و كسى كه در ركاب او شهيد شود دو شهادت دارد . » ( 1 ) كمال الدين 2 / 357 از ابو بصير روايت مي‌كند : « امام صادق ( عليه السلام ) درباره‌ى اين آيه : يَوْمَ يأتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْراً ، ( 2 ) روزى كه پاره‌اى از نشانه‌هاى پروردگارت [ پديد ] آيد ، كسى كه پيشتر ايمان نياورده يا خيرى در ايمان آوردن خود به دست نياورده ، ايمان آوردنش سود نمي‌بخشد ، فرمودند : مقصود خروج قائم منتظرِ ماست ، آنگاه ادامه دادند : اى ابو بصير ! خوشا به حال شيعيان قائمِ ما كه در غيبتش انتظار ظهورش را مي‌كشند و در ظهورش از او اطاعت مي‌كنند ، آنان اولياء خدا هستند كه نه بيمى بر آنان مي‌رود و نه اندوهگين مي‌شوند . » همان 2 / 656 از مفضل روايت مي‌كند : « از امام صادق ( عليه السلام ) در مورد اين آيه سؤال كردم : وَالْعَصْرِ ، ( 3 ) سوگند به عصر ، فرمودند : عصر ، دوران خروج قائم است . إِنَّ الأِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ ، ( 4 ) كه واقعاً انسان دستخوشِ زيان است ؛ مقصود دشمنان ماست . إِلا الَّذِينَ آمَنُوا ، ( 5 ) مگر كسانى كه ايمان آورده ؛ يعنى به نشانه‌هاى ما ايمان آورده‌اند . وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ ، و كارهاى شايسته كرده ؛ يعنى با مواسات با برادران . وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ ، و همديگر را به حقّ سفارش نموده ؛ يعنى به امامت . وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ ، و به شكيبايى توصيه كرده‌اند ؛ يعنى در دوران فترت [ و غيبت امامشان ] . » تأويل الآيات 2 / 585 از محمد حلبى نقل مي‌كند : « امام صادق ( عليه السلام ) اين آيه روا تلاوت كردند : فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَتُقَطِّعُوا أَرْحَامَكُمْ ، ( 6 ) پس آيا اميد بستيد كه چون [ از خدا ] برگشتيد [ يا سرپرست مردم شديد ] ، در زمين فساد كنيد و خويشاوندي‌هاى خود را از هم بگسليد ؟ سپس فرمودند : اين آيه در مورد عمو زادگان ما بنى عباس و بني‌اميه نازل شد .