بصائر الدرجات / 188 از امام صادق از امام باقر ( عليهما السلام ) روايت مي‌كند : « زمانى كه قائم در مكه قيام و اراده‌ى عراق كند ، منادى ايشان ندا مي‌كند : بدانيد كه هيچ يك از شما غذا و نوشيدنى برندارد . او سنگ موسى بن عمران را كه بار شترى است برمي‌دارد ، و در هيچ منزلى فرود نمي‌آيد مگر آنكه چشمه‌اى از آن بجوشد . پس هركسى گرسنه باشد سير و هركه تشنه باشد سيراب گردد ، اين توشه‌ى آنان است تا آنكه وارد نجف در پشت كوفه شوند . » ( 1 ) الخرائج و الجرائح 2 / 690 اين مضمون را با اندكى تفاوت نقل مي‌كند : « . . . سنگ موسى بن عمران را كه از آن دوازده چشمه جوشيدن گرفت با خود برمي‌دارد . در هيچ منزلى فرود نمي‌آيد مگر آنكه آن را قرار مي‌دهد و چشمه‌ها از آن جوشيدن مي‌گيرد . آب و شير دائماً از آن مي‌جوشد . هركس گرسنه باشد سير و هركه تشنه باشد سيراب گردد . » نگارنده : ظاهراً امام ( عليه السلام ) از ميان يارانش كسى را به عنوان فرمانده به همراه نيروها به عراق اعزام مي‌كند ، و خود برنامه‌ى ديگرى دارد و به صورت هوايى با هفت گنبد نورانى كه معلوم نيست در كدام حضور دارد وارد عراق مي‌گردد . تفسير عياشى 1 / 103 از جابر روايت مي‌كند : « امام باقر ( عليه السلام ) در تفسير آيه‌ي : هَلْ يَنْظُرُونَ إِلا أَنْ يَأْتِيَهُمُ اللهُ فِي ظُلَلٍ مِنَ الْغَمَامِ وَالْمَلائِكَةُ وَقُضِي الأمر ، ( 2 ) مگر انتظار آنان غير از اين است كه خدا و فرشتگان ، در سايبان‌هايى از ابر سپيد به سوى آنان بيايند و كار يكسره شود ؟ فرمودند : او [ قائم ] در ميان هفت گنبد از نور كه معلوم نيست در كدام است در پشت كوفه [ نجف ] فرود مي‌آيد .