وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالأرض طَوْعاً وَكَرْهاً وَإِلَيْهِ يُرْجَعُونَ ، ( 1 ) هركه در آسمان‌ها و زمين است خواه و ناخواه سر به فرمان او نهاده است ، و به سوى او بازگردانيده مي‌شوند . رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) جزيه مي‌پذيرفت ، ولى صاحب اين امر قبول نمي‌كند و اين سخن خداست : وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لاتَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ لله ، ( 2 ) و با آنان بجنگيد تا فتنه‌اى بر جاى نماند و دين يكسره از آنِ خدا گردد . امام باقر ( عليه السلام ) در ادامه فرمودند : به خدا مي‌جنگند تا آنكه به يگانگى خداوند اقرار كنند و ذرّه‌اى شرك نورزند . پيرزنى ضعيف از مشرق به مقصد مغرب مي‌رود و احدى او را نهى نمي‌كند . خدا بذر را از زمين بيرون مي‌آورد و از آسمان باران فرو مي‌فرستد . مردم خراج خود را بر روى گردن‌هايشان [ نهاده و ] نزد آن حضرت مي‌آورند ، و خداوند بر شيعيان ما گشايش مي‌دهد ، و اگر سعادتى كه آنان را در مي‌يابد نبود ، به ستم مي‌پرداختند . در حالى كه صاحب اين امر برخى از احكام را صادر كرده و برخى از سنّت‌ها را بيان نموده ، گروهى از مسجد به قصد شورش بر ايشان خارج مي‌شوند ، ايشان به اصحابش مي‌فرمايد : برويد كه در محله‌ى خرما فروشان به آنها مي‌رسيد . پس آنان را اسير كرده نزد امام مي‌آورند و به فرمان آن حضرت آنها را ذبح مي‌كنند . اين‌ها آخرين كسانى هستند كه بر قائم آل محمد ( عليهم السلام ) خروج مي‌كنند . » ( 3 )

تفسير عياشى 2 / 76 از جابر نقل مي‌كند : « امام باقر ( عليه السلام ) درباره‌ى آيه‌ي : وَأَذَانٌ مِنَ اللهِ وَرَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ ، ( 4 ) و اعلامى است از جانب خدا و پيامبرش به مردم در روز حجّ اكبر ، فرمودند : [ مقصود ] خروج قائم است ، و اعلام ، دعوت مردم به خويش است . »