تأويل الآيات 2 / 478 از ابو خالد كابلى از آن حضرت روايت مي‌كند : « قائم خروج مي‌كند و مي‌رود تا آنكه به [ منطقه‌ى ] مرّ مي‌رسد . به ايشان خبر مي‌دهند كه كارگزارشان به قتل رسيده است . ايشان هم مي‌آيد و تنها پيكار جويان را به هلاكت مي‌رساند . آنگاه مي‌آيد و مردم را دعوت مي‌كند تا آنكه به بيداء مي‌رسد . در اين هنگام دو لشكر از سوى سفيانى به مصاف حضرت مي‌آيد ، و خداوند عزوجل زمين را فرمان مي‌دهد تا گام‌هاى آنان را بگيرد و اين همان فرمايش اوست : وَلَوْ تَرَى إِذْ فَزِعُوا فَلا فَوْتَ وَأُخِذُوا مِنْ مَكَانٍ قَرِيب . وَقَالُوا آمَنَّا بِهِ ، و اى كاش مي‌ديدى هنگامى را كه آنان وحشت زده‌اند ، پس گريزى نمانده است و از جايى نزديك گرفتار آمده‌اند . و گفتند : به او ايمان آورديم ؛ يعنى به قيام قائم ، وَقَدْ كَفَرُوا بِه مِنْ قَبْلُ ، و پيشتر بدان كافر شده بودند ؛ مقصود آن است كه به قيام قائم ( عليه السلام ) كافر شده بودند . وَيَقْذِفُونَ بِالْغَيْبِ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ . وَحِيلَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَشْتَهُونَ كَمَا فُعِلَ بِأَشْيَاعِهِمْ مِنْ قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا فِي شَكٍّ مُرِيبٍ ، ( 1 ) و از جايى دور ، ناديده تهمت مي‌زدند . و ميان آنان و ميان آنچه [ به آرزو ] مي‌خواستند حايلى قرار مي‌گيرد همان گونه كه از ديرباز با امثال ايشان چنين شد ، زيرا آنها [ نيز ] در ترديدى سخت بودند . »