پيامبران و پدر امامان على بن ابى طالب ، بعد از او پسرش حسن و پس از او هم حسين را درك خواهى كرد ، پس بعد از من به آنها متمسّك باش و نادانى جاهلان تو را فريب ندهد . هنگامى كه ولادت پسر حسين ، على بن الحسين فرا رسد خداوند تو را از دنيا خواهد برد ، و آخرين توشهى تو از دنيا مقدارى شير است .
جندب عرض كرد : اى پيامبر خدا ! در تورات چنين ديدهام : اليا يقطوا شبرا و شبيرا ، ولى اسامى آنان را نميدانم ، جانشينان پس از حسين چند نفرند و نامشان چيست ؟ فرمودند :
نه تن از نسل حسين كه مهدى از آنهاست ، هنگامى كه مدّت [ امامت ] حسين به پايان رسد ، پسرش على كه زين العابدين لقب اوست عهدهدار آن خواهد شد ، با سپرى شدن مدّت او پسرش محمد كه باقر خوانده ميشود آن را بر عهده خواهد گرفت ، با اتمام دوران او پسرش جعفر كه صادق ناميده ميشود ، بعد از او پسرش موسى كه او را كاظم گويند ، چون مدّت او به پايان رسد ، پسرش على كه رضا خوانده ميشود ، سپس پسرش محمد كه زكى ناميده ميشود ، آنگاه پسر اوكه على نام دارد و نقى گفته ميشود ، بعد پسرش حسن كه امين ناميده ميشود آن را عهدهدار خواهند شد ، پس از آن امام آنها غائب خواهد شد .
جندب گفت : يا رسول الله ! حسن است كه غيبت ميكند ؟ ايشان فرمودند : نه ، بلكه پسر او حجّت . گفت : نام او چيست ؟ فرمودند : نامش برده نشود تا آنكه خدا او را آشكار سازد .
عرضه داشت : سخن از ايشان در تورات آمده است و موسى بن عمران ما را به شما و جانشينانى كه پس از شما و از نسل شما هستند بشارت داده است .
آنگاه رسولخدا ( صلى الله عليه وآله ) اين آيه را تلاوت فرمودند : وَعَدَ اللهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الأرض كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً ، خدا به كسانى از شما كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردهاند ، وعده داده است كه حتماً آنان را در زمين جانشين قرار دهد همان گونه كه كسانى را كه پيش از آنان بودند جانشين قرار داد ، و آن دينى را كه برايشان پسنديده است به سودشان مستقر كند ، و بيمشان را به ايمنى مبدّل گرداند .
جندب گفت : اى رسولخدا ! بيم ايشان از چيست ؟ فرمودند : اى جندب ! در زمان هريك
فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 403
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٤٠٣