كافى 1 / 340 از امام صادق ( عليه السلام ) روايت مي‌كند : « به ناچار صاحب اين امر [ امامت ] غيبتى خواهد داشت ، كه در آن عزلت مي‌گزيند ، مدينه نيكو منزلى است و در كنار سى نفر تنهايى و وحشتى نيست . » ( 1 ) غيبت نعمانى / 171 از مفضل بن عمر از امام صادق ( عليه السلام ) نقل مي‌كند كه فرمودند : « صاحب اين امر دو بار غيبت مي‌كند ، يكى چنان به درازا مي‌انجامد كه برخى مي‌گويند او از دنيا رفته ، بعضى ديگر مي‌گويند او كشته شده و گروهى ديگر نيز مي‌گويند رفته است [ و باز نمي‌گردد ] ، و تنها گروهى اندك از يارانش بر اعتقاد به او استوار مي‌مانند . هيچ كس - چه از اولياء و چه از سايرين - از جايگاه او آگاه نيست ، مگر خادم او . نعمانى پس از نقل اين حديث مي‌نويسد : اگر در باب غيبت تنها همين روايت را داشتيم براى اهل درنگ و تأمل كافى بود . » ( 2 ) نگارنده : معناى غيبت تامه آن است كه مردم از نعمت ديدار و حضور آن حضرت در بين خود - آنگونه كه در زمان ساير معصومين ( عليهم السلام ) بهره مند بودند - محرومند ، و اين امر تا آن زمان كه خداوند اذن ظهور دهد ادامه خواهد يافت . افزون بر آن مي‌رساند كه خداوند متعال در دوران غيبت مأموريتى خاص براى امام عصر ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) تعيين نموده است ، و ياران و اصحاب خاص نيز در حضورشان هستند ، كه از جمله‌ى آنها به خضر و شايد الياس مي‌توان اشاره كرد . فرمايش امام باقر ( عليه السلام ) نيز بر همين دلالت دارد كه غيبت آن حضرت مطابق مأموريت و برنامه است و افرادى نيز در خدمت ايشان هستند ، نه آنكه صرفاً اختفاى از مردم باشد ، ايشان مي‌فرمايد : « او به ناچار در دوران غيبتش عزلت مي‌گزيند ، و البته كه در آن عزلت قوّت و نيرويى دارد . » ( 3 )